Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007

Φανταστικό σκηνικό, πραγματικός ασθενής

Βράδυ Σαββάτου. Ο προϊστάμενος για άλλη μια φορά άρρωστος αγκαλιά με το κρεβάτι του. Μόνη επίσκεψη η μητέρα του, η οποία έχει βάλει όλη τη τέχνη της να φτιάξει τη θεραπευτική της κοτόσουπα πνιγμένη στο λεμόνι. Ο προϊστάμενος την απεχθάνεται.
Μπαίνει αργά αργά στο υπνοδωμάτιο του κρατώντας το βαθύ πιάτο προσεχτικά, μη χυθεί η παραμικρή σταγόνα στο πάτωμα. Το ακουμπάει στο κομοδίνο. Σηκώνει τον ασθενή να κάτσει στο κρεβάτι, ώστε να μη πνιγεί, και αρχίζει να τον ταΐζει. Αυτός αδύναμος να αντιδράσει, από τον πυρετό, το υπομένει.

Αρχικά ο μόνος ήχος που ακούγετε είναι τα δόντια που ακουμπάνε το κουτάλι.
Μετά, μπαίνει η κασέτα.

«Όταν σε είχα σπίτι και σε φρόντιζα δε μου αρρώσταινες. Τώρα κάθε δεύτερη βδομάδα είσαι στο κρεβάτι. Αλλά έτσι είναι, αφού δε σας αρέσουν τα υγιεινά και τρώτε όλο βλακείες από τα έτοιμα. Πως μπορείτε και βάζετε μέσα σας αυτά τα σκουπίδια ποτέ δε το κατάλαβα βρε παιδάκι μου.. και αυτή η coca cola πωπω ότι χειρότερο υπάρχει. Ο πατέρας σου τις προάλλες τη χρησιμοποίησε για να ξεσκουριάσει κάτι βίδες και εσύ την καταναλώνεις με τα λίτρα. Τι να σου πω βρε παιδάκι μου ο θεός να σας έχει καλά.
Ωραία, ζεστή δεν είναι η σούπα; Θα σου φτιάξω και το βράδυ. Τόσα χρόνια κοντά μου δε μάθατε να τρώτε σωστά εγώ όλα σας τα έμαθα και σας τα έδειχνα αλλά από το ένα αυτί έμπαινε από το άλλο έβγαινε. Οι τοίχοι περισσότερα μάθανε αλλά δεν έχουν στόμα να μιλήσουν. Η αδελφή σου τουλάχιστον κάτι πήρε και έμαθε να μαγειρεύει κουτσά στραβά, εσύ τίποτα. Για διακόσμηση την έχεις μόνο την κουζίνα. Να δω βρε κακομοίρη μου ποια θα σε πάρει που δεν ξέρεις να κάνεις το παραμικρό σε αυτό το σπίτι. Η αυτονομία σε μάρανε, να φύγεις από κοντά μας και να μείνεις μόνος σου και τι κατάλαβες; …»

Μια κουταλιά με πολύ λεμόνι.

«Μη μου στραβομουτσουνιάζεις. Είχε πολύ λεμόνι; Δε πειράζει καλό σου κάνει κακό δε σου κάνει. Τι σου είπε ο γιατρός, ίωση; Κρύωσες ε; Αφού δε ντύνεσαι. Μου το παίζεις παλικαράκι και κυκλοφορείς με το πουκαμισάκι Δεκέμβριο μήνα. Οι εποχές έχουν αλλάξει δεν είναι όπως ήταν ο καιρός έχει αγριέψει πρέπει να ντύνεσαι καλά, να φοράς κασκόλ και σκουφάκι. Έτσι σας έντυνα εγώ όταν ήσασταν μικρά και δε μου παθαίνατε τίποτα… Αλλά μην αρχίσω τώρα. Τελείωνε με τη σούπα, πρέπει να φύγω με περιμένει και ο πατέρας σου να του μαγειρέψω να φάει, θέλει να φύγει»

4 σχόλια:

Dory είπε...

Αχ τον καημένο τον προϊστάμενο! Περαστικά του και άλλη φορά να προσέχει, γιατί τη μανούλα τη βλέπω αποφασισμένη... Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως τον εκβιάζει; "Οσο εξαντλείς τον εαυτό σου με την πολλή δουλειά, τόση κοτόσουπα τίγκα στο λεμόνι θα σε ταΐζω!"

MTdoggie είπε...

θα ηθελα να ηξερα ποιος προμηθευει τις μαμαδες ολου του κοσμου με αυτες τις κασσετες και λενε ολες τα ιδια!!!!
δε θα το πετυχω το delivery boy??θα τον βαλω να τις ακουσει ολες μαζι μονοκοπανια!!!

daydreamer είπε...

Καλησπέρα μεσιέ elf!Καλά Χριστούγεννα!!Ελπίζω ο πραγματικός ασθενής να μην είστε εσείς!!Βρήκα κάτι που μπορεί να σας ενδιαφέρει:www.elfyourself.com

elf είπε...

Σε ένα φανταστικό σύμπαν ίσως να έχεις ένα point :p

hahahaha
Μάλλον είναι τα ίδια delivery boys που φέρνουν στα παιδιά τις κασέτες "δε με καταλαβαίνεις", "δε ξέρεις εσύ" κλπ

Καλησπέρα και πολλές ευχές και σε εσάς mademoiselle daydreamer.
O ασθενής ήταν ένας φίλος, δε νομίζω πως θα άντεχα για δεύτερη φορά φέτος να φτάσω 39 πυρετό.
Thanks για το site!