Σήμερα κατά της 03:30 τα ξημερώματα αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να δω το Ghost in the Shell. Τα αστέρια βρίσκονταν στη σωστή θέση. Για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον μάλιστα ετοίμασα και δυο τοστάκια, πήρα και μια κανάτα νερό για να μη σηκώνομαι κάθε λίγο. Ουσιαστικά μια κούπα πήρα απλά όταν τη γεμίζω αδειάζει η κανάτα ε και δεν είναι σωστό να κολλάμε σε λεπτομέρειες.
Η ταινία ξεκίνησε. Έχει μια εισαγωγή που την έχω ξαναδεί σε παλαιότερη απόπειρα οπότε κάνω μικρές δαγκωνιές στο πρώτο τοστ. Τελειώνει και το δεύτερο τοστ, γίνεται χρήση της κανάτας και …ZZZzzzZZzzzZzzz…
…Ακούω το κουδούνι να χτυπά. Το σώμα μου κάνει σπασμούς πάνω στο κρεβάτι. Δεν έχω αμάξι! Ηρεμία. Τη χαλάνε θόρυβοι από το δωμάτιο της αδελφής μου που σηκώνετε να βγάλει το αμάξι.
- Τι ώρα δουλεύεις σήμερα; ρωτάει.
- Εξαρτάτε, τι ώρα είναι;
- Οκτώ παρά είκοσι.
- ντααξ
Κοιτάω το monitor όπου έπαιζε το menu της ταινίας. Κάποιο από τα αστέρια ήταν αεροπλάνο και με μπέρδεψε μάλλον.
Φεύγοντας έριξα και μια γρήγορη ματιά στο γραμματοκιβώτιο. Άδειο και σήμερα. Σκουλήκι ταχυδρόμε.
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 14, 2005
Καλημέρα..!
Σήμερα ξύπνησα λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ποιο ξυπνητήρι δηλαδή, το κινητό, η γνωστή συσκευή ακολούθησε το δρόμο του κόκορα, δε μπαίνει πλέον στα σπίτια. Είδα την ώρα, έκανα υπολογισμούς και αποφάσισα ότι έχω λίγο χρόνο για χουζούρεμα. Η επόμενη ματιά στο ρολόι έδειξε πως πρέπει να αρχίσω να αγχώνομαι.. λίγο. Πραγματικά δε ξέρω τη συνέβη αλλά για πρώτη φορά στην έως τώρα ζωή μου σπατάλησα πάνω από 1 λεπτό για να αποφασίσω τη θα φορέσω. Ο τελικός συνδυασμός είναι ελεεινός αλλά δεν άντεχα άλλο μπροστά από τη ντουλάπα!
Και ενώ ήμουν έτοιμος να φύγω σκάει και η αδελφή μου με την απορία «χτύπησε η πόρτα;». Πρέπει να είναι ο εφιάλτης όσων μένουν στην πολυκατοικία και βάζουν τα αυτοκίνητα τους σε αυτό το πράμα που χαρακτηρίζουν ως γκαράζ. Χωράνε 3-4 αυτοκίνητα αλλά το ένα πίσω από το άλλο. Έτσι για να βγει ο τελευταίος πρέπει να ξυπνήσει όλους όσους είναι μπροστά του. Μπορώ να φανταστώ σκηνικά όπου μετά από ένα όνειρο ο σύζυγος με τις πιτζάμες ψάχνει για τα κλειδιά του και πάει προς την έξοδο. Η σύζυγος να ξυπνά από τη φασαρία να συνειδητοποιεί πως είναι Κυριακή 3 το πρωί.
- Που πάς αγάπη μου;
- Άκουσα την πόρτα να χτυπά, πάω να βγάλω το αμάξι.
…«Όχι, δε χτύπησε καμία πόρτα».
Τα πρωινά ερχόμενος στη δουλεία, ακούγοντας μουσική και χαζεύοντας τον κόσμο στα λεωφορεία σκέφτομαι διάφορα πράγματα. Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο αλλά δε θα πουλούσε. Το θέμα σε αυτό το δρομολόγιο ήταν ο γάμος. Ο γάμος βοηθά δυο άτομα να αντιμετωπίσουν προβλήματα και καταστάσεις που δε θα είχαν παρουσιαστεί αν δεν είχαν παντρευτεί. Αυτό δεν είναι δικό μου θέμα βέβαια δε παντρεύομαι εγώ αλλά ένας συνάδελφος από το τμήμα που εργάζομαι. Ο γάμος ανοικτός σε εκκλησία και μας έχει προσκαλέσει όλους. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να φορέσω.. κουστούμι. Όρε χαρά που θα κάνει η μάνα μου άμα το μάθει. Κάποια στιγμή θα πρέπει να δοκιμάσω αυτό που έχω γιατί με βλέπω να πηγαίνω με βερμούδα. Η πλάκα η μεγάλη ήταν όταν μας έλεγε μια μέρα ότι μας έχει βάλει σε ένα τραπέζι και έχει υπολογίσει δυο καθίσματα για τον καθένα. Έπεσε πολύ γέλιο γιατί κανένας στο τμήμα δεν έχει κάποιο δεύτερο άτομο να φέρει. Η σκέψη προχωρά βαθύτερα και συνειδητοποιώ πως όποιος έχει παντρευτεί σε αυτό το τμήμα μετά από λίγο τον προσλαμβάνουν στο δημόσιο και φεύγει από την εταιρία. Για να δούμε…
Και ενώ ήμουν έτοιμος να φύγω σκάει και η αδελφή μου με την απορία «χτύπησε η πόρτα;». Πρέπει να είναι ο εφιάλτης όσων μένουν στην πολυκατοικία και βάζουν τα αυτοκίνητα τους σε αυτό το πράμα που χαρακτηρίζουν ως γκαράζ. Χωράνε 3-4 αυτοκίνητα αλλά το ένα πίσω από το άλλο. Έτσι για να βγει ο τελευταίος πρέπει να ξυπνήσει όλους όσους είναι μπροστά του. Μπορώ να φανταστώ σκηνικά όπου μετά από ένα όνειρο ο σύζυγος με τις πιτζάμες ψάχνει για τα κλειδιά του και πάει προς την έξοδο. Η σύζυγος να ξυπνά από τη φασαρία να συνειδητοποιεί πως είναι Κυριακή 3 το πρωί.
- Που πάς αγάπη μου;
- Άκουσα την πόρτα να χτυπά, πάω να βγάλω το αμάξι.
…«Όχι, δε χτύπησε καμία πόρτα».
Τα πρωινά ερχόμενος στη δουλεία, ακούγοντας μουσική και χαζεύοντας τον κόσμο στα λεωφορεία σκέφτομαι διάφορα πράγματα. Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο αλλά δε θα πουλούσε. Το θέμα σε αυτό το δρομολόγιο ήταν ο γάμος. Ο γάμος βοηθά δυο άτομα να αντιμετωπίσουν προβλήματα και καταστάσεις που δε θα είχαν παρουσιαστεί αν δεν είχαν παντρευτεί. Αυτό δεν είναι δικό μου θέμα βέβαια δε παντρεύομαι εγώ αλλά ένας συνάδελφος από το τμήμα που εργάζομαι. Ο γάμος ανοικτός σε εκκλησία και μας έχει προσκαλέσει όλους. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να φορέσω.. κουστούμι. Όρε χαρά που θα κάνει η μάνα μου άμα το μάθει. Κάποια στιγμή θα πρέπει να δοκιμάσω αυτό που έχω γιατί με βλέπω να πηγαίνω με βερμούδα. Η πλάκα η μεγάλη ήταν όταν μας έλεγε μια μέρα ότι μας έχει βάλει σε ένα τραπέζι και έχει υπολογίσει δυο καθίσματα για τον καθένα. Έπεσε πολύ γέλιο γιατί κανένας στο τμήμα δεν έχει κάποιο δεύτερο άτομο να φέρει. Η σκέψη προχωρά βαθύτερα και συνειδητοποιώ πως όποιος έχει παντρευτεί σε αυτό το τμήμα μετά από λίγο τον προσλαμβάνουν στο δημόσιο και φεύγει από την εταιρία. Για να δούμε…
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2005
Στάση λεωφορείων.. καλό μήνα
Καλό μήνα! Αν και δε μπήκε και τόσο καλά με τη στάση εργασίας των λεωφορείων και εμένα ανενημέρωτο να περιμένω στη στάση για ένα θαύμα. Πάλι καλά που ήρθε μια γιαγιά και μας λέει «να σας πω ένα ανέκδοτο; δεν έχει λεωφορεία μέχρι τις 8:00». Α ρε γιαγιά με τα ανέκδοτα σου μας έφτιαξες τη μέρα. Μόλις ηρέμισαν από τα γέλια όσοι ήταν στη στάση διάλεξαν από μια κατεύθυνση και την ακολούθησαν. Μείναμε εγώ και η γιαγιά. Ομολογώ πως δε με άγγιξε και πολύ το θέμα γιατί το μυαλό μου ταξιδεύει εδώ και δύο μέρες σε ονειρικούς κόσμους...
Είχαμε ανέβει προχτές Αθήνα με έναν φίλο, γνωστός και ως «ο κιθαρίστας», και κάναμε βιτρίνα-therapy. Χαζεύουμε βιτρίνες, ρωτάμε και φεύγουμε. Λόγο του ότι θέλουμε να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο της θεραπείας, αγορά, πήγαμε σε δύο συγκεκριμένα μαγαζιά.
Στο πρώτο είδαμε πως υπήρχε το πετάλι που ενδιαφέρεται ο κιθαρίστας και μπήκαμε να ρωτήσουμε λεπτομέρειες.
-Πόσο πάει το πεταλάκι ;
-Το δίνω 477euro
-Μια καλύτερη τιμή ;
-480
Κάπου εκεί ο πωλητής είχε το βλέμμα «είπα κάτι πολύ αστείο» και ο φίλος μου «τώρα αυτός πιστεύει πως είπε κάτι αστείο».
Μετά από διάφορες άλλες διευκρινίσεις και πληροφορίες που δόθηκαν έρχεται το ερώτημα..
-Το έχετε ετοιμοπαράδοτο ?
-Ναι αμέ, αυτό στη βιτρίνα.
Το δεύτερο μαγαζί ήταν ο αντιπρόσωπος της Warwick. Κατασκευάστρια εταιρία του ενισχυτή που σκοπεύω να αγοράσω. Μπήκαμε μέσα και αυτό ήταν, βρισκόμουν στον παράδεισο. Αμέσως έπεσε το μάτι μου στον ενισχυτή και μετά στο μπάσο που ονειρεύομαι να αγοράσω κάποτε, το ακούμπησα ήταν απίστευτο! Μετά το πρώτο σοκ επικεντρωθήκαμε στο βασικό μας θέμα. Ενημερώσαμε τον πωλητή για το σκοπό της επίσκεψης μας και για να μας εξυπηρετήσει συνέδεσε ένα όργανο στον ενισχυτή για να το ακούσουμε live. Μπάσα καμπανάκια του ουρανού ηχούσαν στα αυτιά μου. Θεϊκό!
-Η τιμή του ;
-Είναι κάπου στα 700 και κάτι euro.
-Η καλύτερη τιμή που μπορεί να γίνει ;
-.. είναι μετρητά 600 euro.
Στο internet το έχουμε βρει 420euro μαζί με τα μεταφορικά από Γερμανία, αλλά δε το σχολιάσαμε.
...το πήρα απόφαση πως η γιαγιά δε θα πει άλλο ανέκδοτο και πήρα ταξί για να έρθω δουλειά.
Είχαμε ανέβει προχτές Αθήνα με έναν φίλο, γνωστός και ως «ο κιθαρίστας», και κάναμε βιτρίνα-therapy. Χαζεύουμε βιτρίνες, ρωτάμε και φεύγουμε. Λόγο του ότι θέλουμε να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο της θεραπείας, αγορά, πήγαμε σε δύο συγκεκριμένα μαγαζιά.
Στο πρώτο είδαμε πως υπήρχε το πετάλι που ενδιαφέρεται ο κιθαρίστας και μπήκαμε να ρωτήσουμε λεπτομέρειες.
-Πόσο πάει το πεταλάκι ;
-Το δίνω 477euro
-Μια καλύτερη τιμή ;
-480
Κάπου εκεί ο πωλητής είχε το βλέμμα «είπα κάτι πολύ αστείο» και ο φίλος μου «τώρα αυτός πιστεύει πως είπε κάτι αστείο».
Μετά από διάφορες άλλες διευκρινίσεις και πληροφορίες που δόθηκαν έρχεται το ερώτημα..
-Το έχετε ετοιμοπαράδοτο ?
-Ναι αμέ, αυτό στη βιτρίνα.
Το δεύτερο μαγαζί ήταν ο αντιπρόσωπος της Warwick. Κατασκευάστρια εταιρία του ενισχυτή που σκοπεύω να αγοράσω. Μπήκαμε μέσα και αυτό ήταν, βρισκόμουν στον παράδεισο. Αμέσως έπεσε το μάτι μου στον ενισχυτή και μετά στο μπάσο που ονειρεύομαι να αγοράσω κάποτε, το ακούμπησα ήταν απίστευτο! Μετά το πρώτο σοκ επικεντρωθήκαμε στο βασικό μας θέμα. Ενημερώσαμε τον πωλητή για το σκοπό της επίσκεψης μας και για να μας εξυπηρετήσει συνέδεσε ένα όργανο στον ενισχυτή για να το ακούσουμε live. Μπάσα καμπανάκια του ουρανού ηχούσαν στα αυτιά μου. Θεϊκό!
-Η τιμή του ;
-Είναι κάπου στα 700 και κάτι euro.
-Η καλύτερη τιμή που μπορεί να γίνει ;
-.. είναι μετρητά 600 euro.
Στο internet το έχουμε βρει 420euro μαζί με τα μεταφορικά από Γερμανία, αλλά δε το σχολιάσαμε.
...το πήρα απόφαση πως η γιαγιά δε θα πει άλλο ανέκδοτο και πήρα ταξί για να έρθω δουλειά.
Τετάρτη, Αυγούστου 03, 2005
Microsoft Outlook
Η αρχή έγινε κάπως έτσι
Μεσημέρι στη δουλειά. Ο συνάδελφος μου λέει…
-..στείλε ένα mail να το θυμηθώ το απόγευμα.
-Οκ, έτοιμος.
Μετά από λίγο αρχίζουν οι διαμαρτυρίες.
-Ένα mail είναι αρκετό!
-Εεε ένα έστειλα, πόσα σου ήρθαν ?
-Γύρω στα 15 και συνεχίζεις..
-Ναι ε? καλή φάση!
Γενικά έπεσε λίγο δούλεμα, λίγος χαβαλές μέχρι που αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέμα.
Κοιτάω στο outbox, το φακελάκι που σου δείχνει τι mail έχει σαν εκκρεμότητα να στείλει ακόμα. Υπήρχαν δυο. Αυτά τα δυο τα είχαν εμπεδώσει πολύ καλά οι παραλήπτες μιας και τα είχαν λάβει τουλάχιστον 25 φορές. Ωραία, λέω, κόλλησε το Outlook και τι έγινε ? το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο.
Το κλείνω και το ξανανοίγω. Τα δυο mail στο outbox ακόμα μέσα. Καλά, σκέφτομαι, μπορεί να κόλλησαν τα windows. Είχα να κλείσω το PC τουλάχιστον 1 μήνα.
Επανεκκίνηση. Άνοιγμα του Outlook. Κοίταξα για λίγο την «κρυφή κάμερα» με βλέμμα «Οκ, αρκετά γελάσαμε αλλά σταμάτησε να είναι αστείο».
Με λίγη μελέτη παραπάνω στο θέμα διαπίστωσα εκτός του ότι τα δυο αυτά mails αρνιόντουσαν να εγκαταλείψουν το mailbox μου, υπήρχε και μια γενικότερη αποφυγή να έρθουν τα καινούρια.
Όσο πάει και βελτιώνετε η κατάσταση, σκέφτομαι.
Τα πρώτα βασικά βήματα επίλυσης προβλημάτων στα Windows έγιναν.
Α. Επανεκκίνηση του προγράμματος.
Β. Επανεκκίνηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Εφόσον αυτά δεν έδωσαν τη λύση δεν είναι κάτι τυπικό.
Θεωρώ πως δεν τίθεται ζήτημα ιού μιας και προσέχω τη μπαίνει και βγαίνει.
Τι μεσολαβεί στη λήψη mail ? Το Norton. Το απενεργοποιώ. Καμία αλλαγή.
Χωρητικότητα δίσκου ? Ουυ 1 GB. Άνετος.
Μέγεθος του αρχείου που έχει μέσα όλα τα mails ? 1,82GB.. ντάξ καλά είναι..
Ώρα να δούμε τι λέει και αυτό το μήνυμα λάθους στο Outlook.
Task 'Microsoft Exchange Server - Receiving' reported error (0x8004060C): 'Unknown Error 0x8004060C'
Απλό και κατανοητό.
Για να δούμε τι ξέρει η μαμά-Microsoft για αυτό. Ακολουθεί αναζήτηση στο official site.
Συμπτώματα
Κατά την αποστολή ή τη λήψη μηνυμάτων στο Outlook, ο προσωπικός φάκελος ή οι φάκελοι για εργασία χωρίς σύνδεση στους οποίους αποστέλλετε μηνύματα, ενδέχεται να σταματήσουν να αποδέχονται νέα στοιχεία.
Ναι ναι! Αυτό έπαθα!
Γιατί όμως ?
Αιτία
Αυτό το ζήτημα ενδέχεται να προκύψει λόγω μίας τροποποίησης στο Outlook 2002 η οποία περιορίζει το μέγεθος του προσωπικού φακέλου (.pst) και του φακέλου για εργασία χωρίς σύνδεση (.ost) σε λιγότερα από 2 gigabyte (GBs) για να αποτρέψει την καταστροφή αυτών των αρχείων. Η παράδοση αλληλογραφίας στο αρχείο σταματά, δεν λαμβάνετε όμως ένα μήνυμα λάθους που να διευκρινίζει το λόγο.
Αααα και τι μου προτείνετε ?
Προτεινόμενη αντιμετώπιση
Για να επιλύσετε αυτό το ζήτημα, αποκτήστε το τελευταίο Service Pack για το Microsoft Office XP
Κάτι άλλο που πρέπει να ξέρω ?
Περισσότερες πληροφορίες
Αφού εφαρμόσετε αυτήν την επείγουσα επιδιόρθωση, όταν επιχειρείτε να κάνετε παράδοση σε κάποιο αρχείο .pst το οποίο είναι πλήρες (περίπου 1,82 GB, 1.957.052.416 byte ή 1.911.184 kilobyte [KB]), το Outlook 2002 εμφανίζει το ακόλουθο μήνυμα λάθους στο παράθυρο διαλόγου του Outlook...
Ορίστε? αφού κάνω το update δε θα έχει αλλάξει τίποτα ? καλή φάση.
Plan B
Τι ξέρουμε για το outlook ?
Είναι για τα μπάζα!
Σωστά, κάτι πάνω στο πρόβλημά μας όμως ?
Όλα τα mails τα σώζει σε ένα αρχείο *.PST. Όταν μπαίνει καινούριο mail το PST μεγαλώνει. Όταν διαγράφουμε ένα mail το PST δεν μικραίνει, όχι άμεσα τουλάχιστον. Οπότε κάνουμε export όλα τα mails. Δημιουργούμε ένα καινούριο PST που θα έχει το πραγματικό μέγεθος των mails. Διαγράφουμε το παλιό.
Ξεκινάω τη διαδικασία του export…
…το επόμενο πρωί βλέπω πως έχει τελειώσει. Ωραία. Αλλά 1,82 GB το παλιό PST και 1,7 GB το καινούριο γέμισε ο δίσκος. Μετά από αγώνα καταφέρνω να βρω ένα άλλο PC να μεταφέρω το παλιό και τεράστιο αρχείο, πράγμα που αποδείχτηκε πως δε χρειαζόταν. Τρέχω το Outlook με το μικρό αρχείο, 100MB μικρότερο… τέλος πάντων, και νταν ντάχ! Όλα δουλεύουν όπως πρώτα.
Απλό και σύντομο.
Μεσημέρι στη δουλειά. Ο συνάδελφος μου λέει…
-..στείλε ένα mail να το θυμηθώ το απόγευμα.
-Οκ, έτοιμος.
Μετά από λίγο αρχίζουν οι διαμαρτυρίες.
-Ένα mail είναι αρκετό!
-Εεε ένα έστειλα, πόσα σου ήρθαν ?
-Γύρω στα 15 και συνεχίζεις..
-Ναι ε? καλή φάση!
Γενικά έπεσε λίγο δούλεμα, λίγος χαβαλές μέχρι που αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέμα.
Κοιτάω στο outbox, το φακελάκι που σου δείχνει τι mail έχει σαν εκκρεμότητα να στείλει ακόμα. Υπήρχαν δυο. Αυτά τα δυο τα είχαν εμπεδώσει πολύ καλά οι παραλήπτες μιας και τα είχαν λάβει τουλάχιστον 25 φορές. Ωραία, λέω, κόλλησε το Outlook και τι έγινε ? το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο.
Το κλείνω και το ξανανοίγω. Τα δυο mail στο outbox ακόμα μέσα. Καλά, σκέφτομαι, μπορεί να κόλλησαν τα windows. Είχα να κλείσω το PC τουλάχιστον 1 μήνα.
Επανεκκίνηση. Άνοιγμα του Outlook. Κοίταξα για λίγο την «κρυφή κάμερα» με βλέμμα «Οκ, αρκετά γελάσαμε αλλά σταμάτησε να είναι αστείο».
Με λίγη μελέτη παραπάνω στο θέμα διαπίστωσα εκτός του ότι τα δυο αυτά mails αρνιόντουσαν να εγκαταλείψουν το mailbox μου, υπήρχε και μια γενικότερη αποφυγή να έρθουν τα καινούρια.
Όσο πάει και βελτιώνετε η κατάσταση, σκέφτομαι.
Τα πρώτα βασικά βήματα επίλυσης προβλημάτων στα Windows έγιναν.
Α. Επανεκκίνηση του προγράμματος.
Β. Επανεκκίνηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Εφόσον αυτά δεν έδωσαν τη λύση δεν είναι κάτι τυπικό.
Θεωρώ πως δεν τίθεται ζήτημα ιού μιας και προσέχω τη μπαίνει και βγαίνει.
Τι μεσολαβεί στη λήψη mail ? Το Norton. Το απενεργοποιώ. Καμία αλλαγή.
Χωρητικότητα δίσκου ? Ουυ 1 GB. Άνετος.
Μέγεθος του αρχείου που έχει μέσα όλα τα mails ? 1,82GB.. ντάξ καλά είναι..
Ώρα να δούμε τι λέει και αυτό το μήνυμα λάθους στο Outlook.
Task 'Microsoft Exchange Server - Receiving' reported error (0x8004060C): 'Unknown Error 0x8004060C'
Απλό και κατανοητό.
Για να δούμε τι ξέρει η μαμά-Microsoft για αυτό. Ακολουθεί αναζήτηση στο official site.
Συμπτώματα
Κατά την αποστολή ή τη λήψη μηνυμάτων στο Outlook, ο προσωπικός φάκελος ή οι φάκελοι για εργασία χωρίς σύνδεση στους οποίους αποστέλλετε μηνύματα, ενδέχεται να σταματήσουν να αποδέχονται νέα στοιχεία.
Ναι ναι! Αυτό έπαθα!
Γιατί όμως ?
Αιτία
Αυτό το ζήτημα ενδέχεται να προκύψει λόγω μίας τροποποίησης στο Outlook 2002 η οποία περιορίζει το μέγεθος του προσωπικού φακέλου (.pst) και του φακέλου για εργασία χωρίς σύνδεση (.ost) σε λιγότερα από 2 gigabyte (GBs) για να αποτρέψει την καταστροφή αυτών των αρχείων. Η παράδοση αλληλογραφίας στο αρχείο σταματά, δεν λαμβάνετε όμως ένα μήνυμα λάθους που να διευκρινίζει το λόγο.
Αααα και τι μου προτείνετε ?
Προτεινόμενη αντιμετώπιση
Για να επιλύσετε αυτό το ζήτημα, αποκτήστε το τελευταίο Service Pack για το Microsoft Office XP
Κάτι άλλο που πρέπει να ξέρω ?
Περισσότερες πληροφορίες
Αφού εφαρμόσετε αυτήν την επείγουσα επιδιόρθωση, όταν επιχειρείτε να κάνετε παράδοση σε κάποιο αρχείο .pst το οποίο είναι πλήρες (περίπου 1,82 GB, 1.957.052.416 byte ή 1.911.184 kilobyte [KB]), το Outlook 2002 εμφανίζει το ακόλουθο μήνυμα λάθους στο παράθυρο διαλόγου του Outlook...
Ορίστε? αφού κάνω το update δε θα έχει αλλάξει τίποτα ? καλή φάση.
Plan B
Τι ξέρουμε για το outlook ?
Είναι για τα μπάζα!
Σωστά, κάτι πάνω στο πρόβλημά μας όμως ?
Όλα τα mails τα σώζει σε ένα αρχείο *.PST. Όταν μπαίνει καινούριο mail το PST μεγαλώνει. Όταν διαγράφουμε ένα mail το PST δεν μικραίνει, όχι άμεσα τουλάχιστον. Οπότε κάνουμε export όλα τα mails. Δημιουργούμε ένα καινούριο PST που θα έχει το πραγματικό μέγεθος των mails. Διαγράφουμε το παλιό.
Ξεκινάω τη διαδικασία του export…
…το επόμενο πρωί βλέπω πως έχει τελειώσει. Ωραία. Αλλά 1,82 GB το παλιό PST και 1,7 GB το καινούριο γέμισε ο δίσκος. Μετά από αγώνα καταφέρνω να βρω ένα άλλο PC να μεταφέρω το παλιό και τεράστιο αρχείο, πράγμα που αποδείχτηκε πως δε χρειαζόταν. Τρέχω το Outlook με το μικρό αρχείο, 100MB μικρότερο… τέλος πάντων, και νταν ντάχ! Όλα δουλεύουν όπως πρώτα.
Απλό και σύντομο.
Τρίτη, Αυγούστου 02, 2005
Kάτι ελαφρύ
-Έλα μέσα ρε Μανώλη…
-Διαταγάς!
-Πετάξου απέναντι στο εστιατόριο και φέρε μου κάτι να τσιμπήσω.
-Μάλιστα. Τι να σας φέρω;
-Ε κάτι ελαφρό δεν θα φάω σήμερα, δεν πεινάω. Μια μακαρονάδα...
-Με σαλτσίτσα;
-Με σαλτσίτσα! ...και ένα κοτόπουλο... και μια μερίδα αρνάκι...
-Ψητό;
-Ψητό! Και που είσαι πες του να ετοιμάσει μια καλή μερίδα κεφτέδες... και μια συναγρίδα...
-Αν υπάρχει!
-Ε αν υπάρχει! Αν δεν υπάρχει θα πας εσύ να την ψαρέψεις;
-Ε όχι βέβαια!
-Ε όχι βέβαια! Άντε πήγαινε, και που είσαι, να ετοιμάσει μια καλή σαλάτα πες του... και ένα μπουκάλι μπίρα και ψωμιά.
-Μάλιστα... μόνο αυτά;
-Ε σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη.
Το παραπάνω είναι απόσπασμα από την ελληνική ταινία ο αχόρταγος.
Ο διάλογος ήρθε στα χέρια μου μέσο ενός mail. Το ακούγαμε γύρο στις 10 φορές τη μέρα και αποφασίσαμε να βρούμε και το video. Τελικά απλά νοικιάσαμε τη ταινία σε DVD και φροντίσαμε να κρατήσουμε μόνο αυτό το σημείο.
Έπος !
Όποιος ενδιαφέρετε και έχει χρόνο μπορεί να δει το Video (~8ΜΒ).
-Διαταγάς!
-Πετάξου απέναντι στο εστιατόριο και φέρε μου κάτι να τσιμπήσω.
-Μάλιστα. Τι να σας φέρω;
-Ε κάτι ελαφρό δεν θα φάω σήμερα, δεν πεινάω. Μια μακαρονάδα...
-Με σαλτσίτσα;
-Με σαλτσίτσα! ...και ένα κοτόπουλο... και μια μερίδα αρνάκι...
-Ψητό;
-Ψητό! Και που είσαι πες του να ετοιμάσει μια καλή μερίδα κεφτέδες... και μια συναγρίδα...
-Αν υπάρχει!
-Ε αν υπάρχει! Αν δεν υπάρχει θα πας εσύ να την ψαρέψεις;
-Ε όχι βέβαια!
-Ε όχι βέβαια! Άντε πήγαινε, και που είσαι, να ετοιμάσει μια καλή σαλάτα πες του... και ένα μπουκάλι μπίρα και ψωμιά.
-Μάλιστα... μόνο αυτά;
-Ε σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη.
Το παραπάνω είναι απόσπασμα από την ελληνική ταινία ο αχόρταγος.
Ο διάλογος ήρθε στα χέρια μου μέσο ενός mail. Το ακούγαμε γύρο στις 10 φορές τη μέρα και αποφασίσαμε να βρούμε και το video. Τελικά απλά νοικιάσαμε τη ταινία σε DVD και φροντίσαμε να κρατήσουμε μόνο αυτό το σημείο.
Έπος !
Όποιος ενδιαφέρετε και έχει χρόνο μπορεί να δει το Video (~8ΜΒ).
Σάββατο, Ιουλίου 30, 2005
Εγώ
Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ! εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ? εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ.
Εγώ, εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ!!! Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ.
Εμένα εγώ μου εγώ.
Εγώ, εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ!!! Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ. Εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ.
Εμένα εγώ μου εγώ.
Τρίτη, Ιουλίου 26, 2005
Απεργία και χαρά
‘Ωρα 07:00. Γνωρίζοντας ότι στις 08:00 θα πρέπει να βρίσκομαι στη δουλειά και τη διαδρομή δε θα την κάνω με το γνωστό λεωφορείο, λόγο απεργίας, επιτάχυνα τις διαδικασίες.
Το σχέδιο ήταν να περιμένω για ταξί. Αν βρω όλα καλά. Αν όχι προχωράμε στο σχέδιο Β κοινός πάω στο Π.Φάληρο να πάρω τρόλεϊ, που από ότι έλεγαν θα είχε. Ήξερα ότι δε θα έφτανα δουλειά πριν τις 8:20 τουλάχιστον αλλά.. η απεργία δε φταίω εγώ.
Το σχέδιο «ταξί» αποδείχτηκε αποτυχία, ως γνωστόν, και παίρνω το δρόμο προς το τρόλεϊ. Πριν φτάσω στη στάση βλέπω να έρχεται προς το μέρος μου ένας φίλος.
Ωχ, σκέφτομαι, Θα γίνεται χαμός στη στάση. Τώρα ή που πάμε να περιμένουμε μαζί για ταξί, όχι και τόσο καλό, ή που θα πάμε με το αμάξι του.
Καλημέρα, μου λέει, πάμε να πάρω το αμάξι μου.
Μέσα στη χαρά εγώ και προσπαθώντας να πιάσω κουβέντα τον ρωτάω για το τρόλεϊ.
- Τι έγινε τρελός κόσμος στη στάση ?
- Όχι, απεργούν.
- Έλα ρε! Αφού είχα διαβάσει στο internet πως θα κάνουν στάση εργασίας πριν τις 07:00 και μετά τις 23:00…τους μαλάκες μέσα στη παραπληροφόρηση ζούμε σε αυτή τη χώρα.
- Και εγώ είχα διαβάσει για στάση εργασίας μετά τις 12:00 αλλά τώρα που πήρα είχαν βγάλει ανακοίνωση.
Μετά από λίγη σκέψη
- Για το τρόλεϊ μιλάμε ε?
- όχι, για το τραμ!
Κάπου εκεί μαθαίνω πως το τρόλεϊ έχει σταματήσει εδώ και ένα χρόνο περίπου λόγο του τραμ. Ωραία.
Φτάνουμε στο αμάξι του και ξεκινάμε.
Νέος οδηγός, και δεν εννοώ σε ηλικία, και καινούριο αμάξι. Το σίγουρο ήταν ότι δε θα έφτανα δουλειά έχοντας ζωγραφισμένο χαμόγελο λόγο υπερβολικής ταχύτητας. Αν και δε μου αρέσει να σχολιάζω την οδήγηση των άλλων, λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, δε μπορώ να μην αναφέρω ότι πηγαίναμε υπερβολικά αργά. Όποτε αλλάζαμε λωρίδα ήταν λόγο της καλής θέλησης των άλλων οδηγών, τους ευχαριστώ, εγώ άνοιγα σαμπάνια για να το γιορτάσουμε και για να παρκάρουμε, στο τέλος της διαδρομής πλέον, ήμασταν με τα alarm ανοικτά για κανένα πεντάλεπτο ψάχνοντας για κάποια καλή αλάνα όπου δε θα χρειαστεί να κάνουμε όπισθεν. Εφόσον το βρήκαμε και αυτό στην ερώτηση μου που βρισκόμαστε η απάντηση ήταν κάτι του στυλ «μμμ δεν είμαι σίγουρος, νομίζω Πετράλωνα».
Το σίγουρο ήταν πως περπάτησα μια ώρα από εκεί που παρκάραμε έως ότου φτάσω στη δουλειά. Μισή ώρα λιγότερη από το αν ξεκινούσα από το σπίτι. Καλά είναι. Έκανε και την ερώτηση αν θα γυρνούσαμε μαζί. Γελάσαμε και μετά με σοβαρό ύφος του απάντησα ..όχι.
Ας είναι καλά το παιδί που με ανέβασε Αθήνα με το αμάξι του.
Το σχέδιο ήταν να περιμένω για ταξί. Αν βρω όλα καλά. Αν όχι προχωράμε στο σχέδιο Β κοινός πάω στο Π.Φάληρο να πάρω τρόλεϊ, που από ότι έλεγαν θα είχε. Ήξερα ότι δε θα έφτανα δουλειά πριν τις 8:20 τουλάχιστον αλλά.. η απεργία δε φταίω εγώ.
Το σχέδιο «ταξί» αποδείχτηκε αποτυχία, ως γνωστόν, και παίρνω το δρόμο προς το τρόλεϊ. Πριν φτάσω στη στάση βλέπω να έρχεται προς το μέρος μου ένας φίλος.
Ωχ, σκέφτομαι, Θα γίνεται χαμός στη στάση. Τώρα ή που πάμε να περιμένουμε μαζί για ταξί, όχι και τόσο καλό, ή που θα πάμε με το αμάξι του.
Καλημέρα, μου λέει, πάμε να πάρω το αμάξι μου.
Μέσα στη χαρά εγώ και προσπαθώντας να πιάσω κουβέντα τον ρωτάω για το τρόλεϊ.
- Τι έγινε τρελός κόσμος στη στάση ?
- Όχι, απεργούν.
- Έλα ρε! Αφού είχα διαβάσει στο internet πως θα κάνουν στάση εργασίας πριν τις 07:00 και μετά τις 23:00…τους μαλάκες μέσα στη παραπληροφόρηση ζούμε σε αυτή τη χώρα.
- Και εγώ είχα διαβάσει για στάση εργασίας μετά τις 12:00 αλλά τώρα που πήρα είχαν βγάλει ανακοίνωση.
Μετά από λίγη σκέψη
- Για το τρόλεϊ μιλάμε ε?
- όχι, για το τραμ!
Κάπου εκεί μαθαίνω πως το τρόλεϊ έχει σταματήσει εδώ και ένα χρόνο περίπου λόγο του τραμ. Ωραία.
Φτάνουμε στο αμάξι του και ξεκινάμε.
Νέος οδηγός, και δεν εννοώ σε ηλικία, και καινούριο αμάξι. Το σίγουρο ήταν ότι δε θα έφτανα δουλειά έχοντας ζωγραφισμένο χαμόγελο λόγο υπερβολικής ταχύτητας. Αν και δε μου αρέσει να σχολιάζω την οδήγηση των άλλων, λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, δε μπορώ να μην αναφέρω ότι πηγαίναμε υπερβολικά αργά. Όποτε αλλάζαμε λωρίδα ήταν λόγο της καλής θέλησης των άλλων οδηγών, τους ευχαριστώ, εγώ άνοιγα σαμπάνια για να το γιορτάσουμε και για να παρκάρουμε, στο τέλος της διαδρομής πλέον, ήμασταν με τα alarm ανοικτά για κανένα πεντάλεπτο ψάχνοντας για κάποια καλή αλάνα όπου δε θα χρειαστεί να κάνουμε όπισθεν. Εφόσον το βρήκαμε και αυτό στην ερώτηση μου που βρισκόμαστε η απάντηση ήταν κάτι του στυλ «μμμ δεν είμαι σίγουρος, νομίζω Πετράλωνα».
Το σίγουρο ήταν πως περπάτησα μια ώρα από εκεί που παρκάραμε έως ότου φτάσω στη δουλειά. Μισή ώρα λιγότερη από το αν ξεκινούσα από το σπίτι. Καλά είναι. Έκανε και την ερώτηση αν θα γυρνούσαμε μαζί. Γελάσαμε και μετά με σοβαρό ύφος του απάντησα ..όχι.
Ας είναι καλά το παιδί που με ανέβασε Αθήνα με το αμάξι του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Psychos κολυμβητηρίου!
Θεωρώ αρκετά λογικό το πρωί που ξυπνάς κ ετοιμάζεσαι για το κολυμβητήριο, να φορέσεις το μαγιό σου, αντί το εσώρουχο, ώστε μετά να βγάλεις α...