Avatar ~The Last Airbender~

Επιτέλους βγήκε το πρώτο trailer!

Άντε να δούμε.
Είμαι περίεργος αν θα καταφέρουν να αποδώσουν την ατμόσφαιρά του animation.

Dark Knight

Θεϊκό!

Nightmare Before Christmas

Το 1993 είχα τη χαρά να παρακολουθήσω στο cinema την καταπληκτική ταινία Nightmare Before Christmas.
Ακόμα θυμάμαι, περιέργος, το περπάτημα που είχα ρίξει από την αρχή της Ιπποκράτους μέχρι το νούμερο 180, που είναι το Ααβορα, νομίζοντας πως ήταν 2 λεπτά απόσταση.
Τρομερό black humor, φοβερή μουσική και καταπληκτικό σενάριο.
Σήμερα είδα την επανέκδοση της σε 3D.
Το μόνο που μπορώ να σχολιάσω είναι πως πήραν κάτι το κορυφαίο και το πήγαν ακόμα πιο ψηλά!

Το γέλιο ήταν στις διαφημίσεις πριν την ταινία, οι οποίες ήταν και αυτές 3D. Μια από αυτές είχε σαν θέμα τη θάλασσα και τα ζώα που κατοικούν σε αυτή.
Ξαφνικά αρχίσαμε να βλέπουμε ένα κοπάδι ψάρια να βγαίνει από το πανί και να κατευθύνεται προς τα εμάς. Πλησίασαν τόσο πολύ και ήταν τόσο ζωντανά που για μια στιγμή πίστεψα πως αν γυρίσω να κοιτάξω τον διπλανό μου, το θέαμα που θα αντικρίσω θα είναι ένα ψάρι σφηνωμένο στο στόμα του και αυτός να σηκώνει τους ωμούς του με άγνοια.

Knives...

The rifle is the first weapon you learn how to use, because it lets you keep your distance from the client. The closer you get to being a pro, the closer you can get to the client. The knife, for example, is the last thing you learn. Okay?

Leon, The Professional - 1994

Also, I think knives are a good idea.Big, fuck-off shiny ones.Ones that look like they could skin a crocodile.Knives are good because they don't make any noise.The less noise they make, the more likely we are to use 'em.Shit 'em right up.Makes it look like we're serious.Guns for show,knives for a pro.

Lock, Stock And Two Smoking Barrels - 1998

Γαμημένη μπουλντόζα..!

Μερικές φορές ενώ τα γεγονότα όλης της εβδομάδας δείχνουν πως το Σαββατοκύριακο που θα ακολουθήσει θα είναι φανταστικό, τελευταία στιγμή περνά μια μπουλντόζα και τα καταστρέφει όλα... και εκεί που ήμουν έτοιμος να πάω για ύπνο για να ξεκινήσει μια βδομάδα, ελπίζω, καλύτερη χτυπά το κινητό.
Τι μπορεί να με θέλει κάποιος στις 00:37 το πρωί ;
«έχω όρεξη για cinema πάμε;»
Γιατί όχι, εξάλλου αποκλείεται να κοιμόμουν τόσο νωρίς. Το πρόβλημα που παρουσιάστηκε αρχικά ήταν πως έπαιζαν μόνο δύο ταινίες και την μια την είχαμε δει τη δεύτερη δεν ήξερα αν την είχε δει ο άλλος. Το επόμενο ήταν πως η τελευταία παράσταση ήταν στις 01:15 και θεώρησα λίγο χλωμό να το προλάβουμε από την αρχή. Αν χάσω ακόμα και τα γράμματα της αρχής προτιμώ να μη τη δω καθόλου!
Μετά από σύντομο συμβούλιο η ταινία θα ήταν το wedding crashers (γαμο-μπελάδες) το αν τη προλαβαίναμε θα ήταν κάτι που δεν είχε κριθεί μέχρι που μπήκαμε σε warp speed 1. Στις 01:14 είχαμε τα εισιτήρια στα χέρια μας.
Η ταινία κορυφαία ! Λιώσαμε στα γέλια !

Άψογο!

ZZzzzZzz..

Σήμερα κατά της 03:30 τα ξημερώματα αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να δω το Ghost in the Shell. Τα αστέρια βρίσκονταν στη σωστή θέση. Για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον μάλιστα ετοίμασα και δυο τοστάκια, πήρα και μια κανάτα νερό για να μη σηκώνομαι κάθε λίγο. Ουσιαστικά μια κούπα πήρα απλά όταν τη γεμίζω αδειάζει η κανάτα ε και δεν είναι σωστό να κολλάμε σε λεπτομέρειες.
Η ταινία ξεκίνησε. Έχει μια εισαγωγή που την έχω ξαναδεί σε παλαιότερη απόπειρα οπότε κάνω μικρές δαγκωνιές στο πρώτο τοστ. Τελειώνει και το δεύτερο τοστ, γίνεται χρήση της κανάτας και …ZZZzzzZZzzzZzzz…

…Ακούω το κουδούνι να χτυπά. Το σώμα μου κάνει σπασμούς πάνω στο κρεβάτι. Δεν έχω αμάξι! Ηρεμία. Τη χαλάνε θόρυβοι από το δωμάτιο της αδελφής μου που σηκώνετε να βγάλει το αμάξι.
- Τι ώρα δουλεύεις σήμερα; ρωτάει.
- Εξαρτάτε, τι ώρα είναι;
- Οκτώ παρά είκοσι.
- ντααξ
Κοιτάω το monitor όπου έπαιζε το menu της ταινίας. Κάποιο από τα αστέρια ήταν αεροπλάνο και με μπέρδεψε μάλλον.

Φεύγοντας έριξα και μια γρήγορη ματιά στο γραμματοκιβώτιο. Άδειο και σήμερα. Σκουλήκι ταχυδρόμε.

Kάτι ελαφρύ

-Έλα μέσα ρε Μανώλη…
-Διαταγάς!
-Πετάξου απέναντι στο εστιατόριο και φέρε μου κάτι να τσιμπήσω.
-Μάλιστα. Τι να σας φέρω;
-Ε κάτι ελαφρό δεν θα φάω σήμερα, δεν πεινάω. Μια μακαρονάδα...
-Με σαλτσίτσα;
-Με σαλτσίτσα! ...και ένα κοτόπουλο... και μια μερίδα αρνάκι...
-Ψητό;
-Ψητό! Και που είσαι πες του να ετοιμάσει μια καλή μερίδα κεφτέδες... και μια συναγρίδα...
-Αν υπάρχει!
-Ε αν υπάρχει! Αν δεν υπάρχει θα πας εσύ να την ψαρέψεις;
-Ε όχι βέβαια!
-Ε όχι βέβαια! Άντε πήγαινε, και που είσαι, να ετοιμάσει μια καλή σαλάτα πες του... και ένα μπουκάλι μπίρα και ψωμιά.
-Μάλιστα... μόνο αυτά;
-Ε σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη.

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από την ελληνική ταινία ο αχόρταγος.
Ο διάλογος ήρθε στα χέρια μου μέσο ενός mail. Το ακούγαμε γύρο στις 10 φορές τη μέρα και αποφασίσαμε να βρούμε και το video. Τελικά απλά νοικιάσαμε τη ταινία σε DVD και φροντίσαμε να κρατήσουμε μόνο αυτό το σημείο.

Έπος !

Όποιος ενδιαφέρετε και έχει χρόνο μπορεί να δει το Video (~8ΜΒ).

Sin City

Παρασκευή μεσημέρι στη δουλειά. Αποφασίζουμε να πάμε στο Sin City. Λόγο ημέρας και ότι είναι η πρώτη μέρα κυκλοφορίας της ταινίας θεωρούμε καλό να κλείσουμε εισιτήρια από νωρίς. Καλούμε, όχι εγώ αλλά ένας φίλος, και έχουμε δυο επιλογές. Είτε περιμένουμε 500 χρόνια στην αναμονή να μιλήσουμε με κάποιον υπάλληλο είτε δοκιμάζουμε τον «χαρούμενο τύπο». Επιλέγουμε το δεύτερο.
Ο «χαρούμενος τύπος» είναι μια ηχογραφημένη φωνή που σε οδηγεί στην κράτηση των εισιτηρίων η οποία έχει απίστευτο γέλιο! Είναι must! Σου κάνει ερωτήσεις και εσύ δεν χρειάζεται να πατήσεις κάποιο κουμπί απλά του απαντάς στο τηλέφωνο. Αν κάτι δε καταλάβει σου το λέει και πρέπει να το επαναλάβεις.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να του πούμε ποια ταινία θέλουμε να δούμε. Ο τυπάς ρωτάει. Εμείς του απαντάμε «Sin City».
Συγνώμη δε σας κατάλαβα, ακούμε από την άλλη μεριά του τηλεφώνου.
«Sin City», ξανάλεμε.
Συγνώμη και πάλι δε σας κατάλαβα, λέει το μηχάνημα.
«Sin City», λέμε για τρίτη φορά.
Μπορείτε να το επαναλάβετε ;
Πες του Αμαρτωλή Πόλη, λέει ένας από εμάς μπας και ξεκολλήσει.
«Αμαρτωλή Πόλη»
Συγχαρητήρια, λέει με τρομερά ενθουσιασμένη φωνή του μηχανήματος, κλείσατε τέσσερα εισιτήρια για τη ταινία Sin City!

Όσον αφορά τη ταινία. Είναι Τ Ε Λ Ε Ι Α !
Μεταφορά από τα comic του Frank Miller. Αφηγείται τρεις ιστορίες. Τις δυο από αυτές τις είχα διαβάσει, οπότε ήξερα τι πήγαινα να δω και είχα αγωνία για το πόσο καλή μεταφορά θα έχουν κάνει. Η ατμόσφαιρα της παρακμής που επικρατεί, τα συναισθήματα, οι γωνίες λήψης, τα χρώματα όλα άψογα!
Δεν έχω να σχολιάσω τίποτα άλλο. Είναι MUST.

War Of The Worlds

Μια πάρα πολύ καλή ταινία! Μεταφορά από το βιβλίο του H.G. Wells και ουσιαστικά επανέκδοση παλαιότερης μεταφοράς, εννοείται με απίστευτα καλύτερα οπτικά εφέ και ήχο. Οι κακοί, εξωγήινοι αυτή τη φορά, κάνουν επίθεση στους καλούς, ανθρώπους. Έχουν μελετήσει καλά τι θα κάνουν και είναι αδίστακτοι. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να σου περάσει πάρα πολύ καλά το συναίσθημα του ηττημένου, του πολιτισμού που δε καταφέρνει να κάνει τίποτα για να σωθεί από την εξαφάνισή του. Του ανθρώπου που τρέχει αλλά δε μπορεί να κρυφτεί πουθενά. Του φόβου και του θανάτου που παραμονεύει συνεχώς. Όταν ξαφνικά …

Ομολογώ πως βλέποντας τη ταινία, και σκεπτόμενος πως αύριο θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο, είμαι σίγουρος πως οι αντιδράσεις πανικού δε θα διέφεραν και πάρα πολύ από τη πραγματικότητα. Αλλά το ερώτημα παραμένει, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι ? Αν όντως μας παρακολουθούν, μήπως μελετάνε ακόμα και τις ταινίες μας και βλέπουν πιθανά σενάρια προβλημάτων και ψάχνουν για τις λύσεις τους ? Προλαβαίνω να φάω ένα παγωτό ή θα λιώσει από τη ζέστη ?