Spring

In the spring of the year, in the spring of the year, 

I walked the road beside my dear. 

The trees were black where the bark was wet. 

I see them yet, in the spring of the year. 

He broke me a bough of the blossoming peach 

That was out of the way and hard to reach. 

In the fall of the year, in the fall of the year, 

I walked the road beside my dear. 

The rooks went up with a raucous trill. 

I hear them still, in the fall of the year. 

He laughed at all I dared to praise, 

And broke my heart, in little ways. 

Year be springing or year be falling, 

The bark will drip and the birds be calling. 

There's much that's fine to see and hear 

In the spring of a year, in the fall of a year. 

'Tis not love's going hurt my days. 

But that it went in little ways. 

by Edna St. Vincent Millay

εξυπνάδες...

Μου τη δίνει η ηλιθιότητα.
και το ανθρώπινο είδος είναι γεμάτο από αυτή.

Είμαι αρκετά σίγουρος πως όταν το είδος μας θα εκλείψει, δε θα είναι λόγω κάποιου μετεωρίτη, πολέμου ή καταστροφικού ιού.
Η ηλιθιότητα μας είναι αρκετή.

Το ότι καθόμαστε επί αιώνες κ καταγράφουμε την ιστορία μας, την διδάσκουμε στα σχόλια, γυρίζουμε ταινίες, σειρές, βιβλία απλά κ μόνο για να επαναλαμβάνουμε τα ίδια κ ίδια...
κ όταν κάποιος το αντιληφθεί θα κουνήσει απλά το κεφάλι του...

εκνευρίζομαι!

και μετά έχεις τα μηχανάκια στην Ελλάδα.
Οι τύποι που αποφάσισαν με το έτσι θέλω πως τα διαχωριστικά σημάδια στο δρόμο είναι η λωρίδα τους.
Έρχονται από το πουθενά κ σε προσπερνάνε από όπου θέλουν, περνάνε κόκκινα φανάρια (because fuck you, that's why), από διαβάσεις, πεζογέφυρες, ανεβαίνουν σε πεζοδρόμια, πάνε ανάποδα στο δρόμο γιατί είναι πιο γρήγορο από το να πάνε όπως ορίζει ο κοκ...
κ άμα δεν τους προσέξεις σε βρίζουν, σε αγριοκοιτάνε κ είσαι ο μαλάκας που δε ξέρει που πάει!

όταν πας να το σχολιάσεις, θα ακούσεις το "μηχανάκι είναι, έτσι κάνουν..." κ θα κουνήσει το κεφάλι.
..εγινε η βλακεία συνήθεια...

Το καλύτερο είναι όταν είσαι στο δρόμο κ έχει κίνηση.
Αναγκαστικά πας με την ταχύτητα του μπροστά σου.
Άντε να αφήσεις κ λίγο κενό παραπάνω, λες κ έχει σημασία.
Είτε κολλήσεις πίσω του, είτε έχεις ένα αμάξι απόσταση με την ταχύτητα του μπροστά θα πηγαίνεις, που θα πηγαίνει με την ταχύτητα του μπροστά του... duh!
κ έχεις τον άνθρωπο από πίσω σου που δεν σε αντέχει.
Πας αργά ρε φιλέ! εγώ μπορώ να τα καταφέρω καλύτερα!

ξεκινάει να γκαζώνει κάνει μανούβρες αριστερά, δεξιά, όλοι σταματάνε για μην πέσουν πάνω του, ενώ αυτός πιστεύει πως είναι εκπληκτικός οδηγός οπότε δίνει ένα γρήγορο φιλάκι στον εαυτό του από τον καθρέφτη, κ με τα πολλά πολλά καταφέρνει τον σκοπό του.
έχει μπει μπροστά μου κ πατάει φρένο.
...κ συνεχίζει να είναι μπροστά μου για την υπόλοιπη 20λεπτη διαδρομή.

εκεί, θέλω να χειροκροτήσω.

η τρύπα στο νερό περισσότερο νόημα βγάζει...


Το χειρότερο από όλα, είναι πως ανήκω κ εγώ σε αυτό το είδος.

"It wasn't me!"

Bootari

Μια μέρα ή νύχτα μου ήρθε στο μυαλό το λογοπαίχνιδο boot-ari (επανεκκίνηση του υπολογιστή) με τα κρασιά Boutari. Get it?

Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το αστείο μου, που την επόμενη ημέρα το έλεγα σε όλους στη δουλειά. Δεν έδειχναν πολύ ενθουσιασμένοι.
Λογικά γιατί δεν το είχαν σκεφτεί πρώτοι, όχι γιατί δεν ήταν καλό, που επέμεναν να λένε ξανά κ ξανά με σοβαρό βλέμμα.
Το επόμενο βήμα ήταν να το οπτικοποιησω για να είναι πιο πιασάρικο κ γρήγορο.

και ενώ το θαύμαζα ως ένα ακόμα masterpiece μου, μια άλλη ιδέα μου ήρθε! να το στείλω μέσω twitter σε έναν από τους αγαπημένους μου stand up comedian, που συνηθίζει να κάνει λογοπαίχνιδα.

Έκανε "like" κ μου απάντησε κατά γράμμα "Χάχα!".
Αμέ!

Οι επόμενες εικόνες που μου έρχονται μέσα σε συννεφάκι είναι πως το τυπώνω κ το βάζω δίπλα στο κρεβάτι μου, ώστε να το βλέπω όποτε ξυπνάω κ πριν κοιμηθώ. Το όνειρο κ ο σκοπός της ζωής μου γίνεται όταν μεγαλώσω να γίνω σαν και αυτόν. Να ακολουθήσω τα βήματα του κ να ανεβώ στο σανίδι του stand up, έτσι ώστε μια μέρα να συναντηθούμε στα παρασκήνια. Εκεί θα του πω, γεμάτος ενθουσιασμό, όλη την ιστορία μου,  πως η φωτογραφία κ η απάντηση του ήταν η αρχή των πάντων κ θα μου απαντήσει:

- "ε, δεν ήταν κ τόσο καλό."

Το μυστηριο του χρυσου πιθήκου

Είχα παει να δω τους γονείς μου για δυο μερες.

Στην επιστροφή βρήκα μια τσαντα στο πισω καθισμα του αυτοκινητου, που δεν ηταν δικια μου.

Σκοτείνιασε, ομιχλη αρχησε να απλώνεται, το ουρλιαχτο ενός λυκου σκεπασε ολους τους ηχους της πολης.

Τι είναι αυτή η τσαντα; Τι εχει μεσα; Ποιος την εβαλε; Ποτε την εβαλε; Γιατι;

«Μια πλεκτη μπλουζα για την αδελφη σου, αν δε τη θελει ας τη δωσει σε καποιον άλλο», ειπε η μανα μου.

Μια ζωη, η μανα μου, προσπαθει να προσθεσει έναν τονο μυστηριου σε ότι κανει.

Ειμαι σπιτι κ χρειαζεται τη βοηθεια μου σε κατι θα μου πει:

«όταν εχεις χρονο θέλω να σου πω.»

Με καλει στο κινητο κ μου λεει:

«το απογευμα που θα γυρισεις σπιτι, καλεσε με να σου πω»

«ρε μανα, μιλαμε! Πες μου τωρα!»

Φανταζομαι πως τα πάντα ξεκινησαν από όταν ημουν μικρος κ την ρωτουσα:

«τι φαι εχει σημερα;»

«Ότι βγαλει η κατσαρόλα.»

BOOM! In your face... BITCH!

What's the matter? Cat got your tongue? ...BITCH!?

shit happens

Υπάρχουν στιγμές που θυμάμαι τον εαυτό μου νεότερο να πιστεύει πως ερχόμαστε στη ζωή με κάποιο σκοπό. Αλλιώς δεν έχει νόημα. 

Επίσης πίστευα πως σε ότι κάνουμε υπάρχει το σωστό κ το λάθος, καθώς κ στην ύπαρξη του θεού.

Πλέον θεωρώ πως ερχόμαστε κ προσπαθούμε να απασχολήσουμε κάπως τον εαυτό μας ώστε να μη βαριέται, μέχρι να φύγουμε πάλι.

Κάτι σαν το χέσιμο στην τουαλέτα.

Έχεις αυτούς που μπαίνουν κ σε 1 λεπτό βγαίνουν. Οι ίδιοι είναι χαρούμενοι, κάποιοι από αυτούς που τους βλέπουν κλαίνε κ στεναχωριούνται.

Είναι οι οργανωμένοι με περιοδικά κ εφημερίδες που περνάνε καλά. Πλέον έχεις κ τα tablet στο παιχνίδι, που τους κάνει να μη θέλουν να βγουν από εκεί μέσα ποτέ κ ψάχνουν τρόπους να μείνουν παραπάνω.

Αυτοί που απλά διαβάζουν για εκατοστή φορά τα συστατικά από τα σαμπουάν κ τα κουτιά από τα φάρμακα.

κ οι άλλοι που υπολόγισαν λάθος πως θα τελειώσουν γρήγορα κ χωρίς τίποτα στα χέρια τους απλά περιμένουν να τελειώσουν.