Το μυστηριο του χρυσου πιθήκου

Είχα παει να δω τους γονείς μου για δυο μερες.

Στην επιστροφή βρήκα μια τσαντα στο πισω καθισμα του αυτοκινητου, που δεν ηταν δικια μου.

Σκοτείνιασε, ομιχλη αρχησε να απλώνεται, το ουρλιαχτο ενός λυκου σκεπασε ολους τους ηχους της πολης.

Τι είναι αυτή η τσαντα; Τι εχει μεσα; Ποιος την εβαλε; Ποτε την εβαλε; Γιατι;

«Μια πλεκτη μπλουζα για την αδελφη σου, αν δε τη θελει ας τη δωσει σε καποιον άλλο», ειπε η μανα μου.

Μια ζωη, η μανα μου, προσπαθει να προσθεσει έναν τονο μυστηριου σε ότι κανει.

Ειμαι σπιτι κ χρειαζεται τη βοηθεια μου σε κατι θα μου πει:

«όταν εχεις χρονο θέλω να σου πω.»

Με καλει στο κινητο κ μου λεει:

«το απογευμα που θα γυρισεις σπιτι, καλεσε με να σου πω»

«ρε μανα, μιλαμε! Πες μου τωρα!»

Φανταζομαι πως τα πάντα ξεκινησαν από όταν ημουν μικρος κ την ρωτουσα:

«τι φαι εχει σημερα;»

«Ότι βγαλει η κατσαρόλα.»

BOOM! In your face... BITCH!

What's the matter? Cat got your tongue? ...BITCH!?

shit happens

Υπάρχουν στιγμές που θυμάμαι τον εαυτό μου νεότερο να πιστεύει πως ερχόμαστε στη ζωή με κάποιο σκοπό. Αλλιώς δεν έχει νόημα. 

Επίσης πίστευα πως σε ότι κάνουμε υπάρχει το σωστό κ το λάθος, καθώς κ στην ύπαρξη του θεού.

Πλέον θεωρώ πως ερχόμαστε κ προσπαθούμε να απασχολήσουμε κάπως τον εαυτό μας ώστε να μη βαριέται, μέχρι να φύγουμε πάλι.

Κάτι σαν το χέσιμο στην τουαλέτα.

Έχεις αυτούς που μπαίνουν κ σε 1 λεπτό βγαίνουν. Οι ίδιοι είναι χαρούμενοι, κάποιοι από αυτούς που τους βλέπουν κλαίνε κ στεναχωριούνται.

Είναι οι οργανωμένοι με περιοδικά κ εφημερίδες που περνάνε καλά. Πλέον έχεις κ τα tablet στο παιχνίδι, που τους κάνει να μη θέλουν να βγουν από εκεί μέσα ποτέ κ ψάχνουν τρόπους να μείνουν παραπάνω.

Αυτοί που απλά διαβάζουν για εκατοστή φορά τα συστατικά από τα σαμπουάν κ τα κουτιά από τα φάρμακα.

κ οι άλλοι που υπολόγισαν λάθος πως θα τελειώσουν γρήγορα κ χωρίς τίποτα στα χέρια τους απλά περιμένουν να τελειώσουν.

life happens

Χρώματα!

Το 2013 ειπα να βάψω το δωμάτιο μου.
Είχα την ιδέα ο κάθε τοιχος να εχει απο ενα διαφορετικό χρώμα.
Ο ένας να εχει φωτεινό, ο άλλος σκοτεινό κ ο τρίτος ουδέτερο.
Επίσης είχα την σκέψη για να μη φάω τα νιάτα μου προσπαθόντας να πετυχω τη γωνια των δυο χρωμάτων, δοκιμασα να κάνω ενα σχεδιάκι.
Κάθετες γραμμες.

Βγήκε κάπως έτσι.

(οι κουρτινες είναι φρικτές, αλλα ας μη σταθουμε εκει)

Στο δωμάτιο που ξεκίνησα να βαψω φέτος (yeah, that's my thing, I paint rooms :P) είχα την ιδέα να το πάω ενα βημα παραπάνω.

Επέλεξα τα χρώματα.

Αυτή τη φορά είπα να σχεδιάσω το πως θα μπαινει το ένα χρώμα στο άλλο για να το έχω πιο ξεκάθαρο στο μυαλό μου.

Τμηματικά η υλοποιηση στον τοιχο.

και το αποτέλεσμα!

ε, και για το χαβαλέ είπα να προσθέσω μια ακομα πινελια.

Αντιστοιχα έγινε κ ο αλλος τοιχος.

Σειρά έχει η ντουλάπα!

[κάμποσες μέρες μετά..]

Έτοιμη κ η ντουλάπα.

Για να μη βαριέται ο μικρός invader του πρόσθεσα να έχει παρέα.

Αυτά!

...ποιος καθαρίζει τώρα..

Need for play

Μολις εχω τελειώσει το Boyhood, μια ταινια που η παραγωγή της κράτησε απο το 2002 εως το 2014! Παρακολουθει μια οικογένεια στο περασμα του χρόνου, απο οταν τα παιδια ειναι 6 εως τα 18 τους.

Ουαο!

Η ώρα εχει παει 02:00 τα ξημερώματα κ που ορεξη για υπνο.

Συνδέομαι steam για ενα παιχνιδι dota, να ξεχαστώ.
Πετυχαινω ενα φιλο online ο οποιος μολις εχει ξεκινησει ενα παιχνιδι κ προσπαθω να τον πείσω μετα απο αυτο, που θα κρατήσει κανενα 30λεπτο, να κάτσει να παιξουμε αλλο ενα μαζι...

11:38 μμ - duh!: isa isa de prolaba

11:38 μμ - duh!: 8a katseis gia allo meta?

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

2:38 πμ - =Klan= Heavy Metal Mania: nai re pousti

2:38 πμ - =Klan= Heavy Metal Mania: mpa xlomo re mlk

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

11:39 μμ - duh!: ela re allazei k h ora

11:39 μμ - duh!: :P

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

2:39 πμ - =Klan= Heavy Metal Mania: oti nane

Το εντυπωσιακό ειναι που ο υπολογιστής μου πιστευει πως ειναι 11:38μμ ακομα κ ο διαλογος  δειχνει να ταξιδευει στο χρόνο!

Καλοκαιρι

Πλέον στην οικογένεια λέμε πως το καλοκαιρι δεν εχει ξεκινήσει αν η μανα μου δεν πάθει κάποιο ατυχημα.
Έτσι φέτος ειχε σειρά να πέσει κ να σπάσει το γονατο της.

Την έφερε ο πατερας μου αρον αρον Αθηνα, στο ΚΑΤ, της εκαναν επεμβαση, ολα καλά.
Θα επρεπε να μεινει 2 βδομάδες Αθήνα, μεχρι να της βγάλουν τα ράματα. Μετά θα έπρεπε για 2 μηνες να μεινει δεμενο, και να το ξεκουρασει.
Όχι μπάνια!

Έμεινε 3 μερες στο νοσοκομείο κ ύστερα σπίτι.
Αρχικά υπήρχε μια γκρίνια μεχρι να βολευτεί στο σπίτι. Υστερα υπήρχε η γκρίνια αφότου βολεύτηκε στο σπίτι.
Μια ομορφιά.

Τη δευτερη νυχτα, εχω ξαπλώσει ενω ειμαι τελειως κομμάτιας.
Κατα τη 01:00 χτυπάει το κινητό μου.
Πετάγομαι τοσο αποτομα που κάποιο νευρο στη μέση μου ενοχλήθηκε αρκετα ωστε να διαμαρτυρηθεί οπως μπορουσε.
Σηκώνω το τηλέφωνω κ ακουω τη φωνη της μανας μου με ζωντάνια να λεει:
"ελα λιγο να σου πω"
Κουτσα στραβά με τη μεση να γκρινιάζει κ το ενα ματι να κοιμάται ακόμα φτάνω στο δωματιο της.
"τι εγινε;"
"πάρε το τηλέφωνο κ βάλε το στη βαση του να φορτίζει"
"..."

Μια ο εκνευρισμός... οχι δεν υπήρχε κατι αλλο. Ήταν αρκετος για να μην καταφερω να κλείσω ματι τις επομενες 2 ωρες.
Στις 03:00 πάω μια βολτα απο κουζίνα να ρίξω μια ματια στο ψυγειο και ακουω ξανα τη μανα μου να φωνάζει.
"ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!"

Ξυπνάει ο πατερας μου τρομαγμένος πως κατι κακο εγινε.
"τιποτα τίποτα κοιμησου εσυ" τον καθησυχάζει η μανα μου.

Μπαινω στο δωμάτιο.
"τι εγινε παλι;" ρωτάω.
"Το ποδήλατο που εχεις στο σαλονι μπορεις να το παρεις λιγο κ να το πας στο μπαλκόνι;"
"ΤΩΡΑ!; δε μπορει να περιμένει το πρωί!;"
"Μα, θα έρθει γυναικα να καθαρίσει"
"ΠΟΤΕ!;"
"Μεθαύριο"
"..."