Δεν έχω να σχολιάσω πολλά. Το συγκρότημα γνωστό. Η δισκογραφία του γνωστή. Η συναυλία καταπληκτική. Το 3D εφέ θεϊκό. Είναι λήψεις που σε κάνουν να νομίζεις πως είσαι εκεί, χωμένος ανάμεσά στο πλήθος.
Στο τέλος ήθελα να φωνάξω "we want more! we want more!" να σβήσουν τα φώτα και να παίξουν μερικά κομματάκια ακόμα.
Αυτό που με παραξένεψε ήταν πως περίμενα η αίθουσα να ήταν γεμάτη και ήμασταν 10 άτομα, μετρημένα. Να μην επαναληφθεί παρακαλώ. Την άλλη Κυριακή να τη δω γεμάτη.
Την πρώτη φορά που είχαμε διακοπή ρεύματος έπεσα για ύπνο. 
Ήμουνα εγώ και δυο φίλοι, ας τους ονομάσω ψηλό και λιγνό, όπου αποφασίσαμε να πάμε ένα μακρινό ταξίδι. Το μεταφορικό μέσο θα ήταν η μηχανή του λιγνού. Το μόνο πράγμα που θεωρήσαμε απαραίτητο να πάρουμε ήταν ένα τεράστιο μπουκάλι soflan.
Ο λιγνός έχει καβαλήσει τη μηχανή και μας κάνει νόημα να ανέβουμε και εμείς για να ξεκινήσουμε. Εγώ αναρωτιέμαι πόσο άνετο θα είναι ένα τόσο μακρινό ταξίδι με 3 άτομα και 1 soflan στη σέλα.
- «Μήπως να πάμε με το αμάξι του ψηλού;» Ρώτησα.
- «Ναι! Πως και δε το σκέφτηκα!» Είπε ο ψηλός ανακουφισμένος που βρέθηκε πιο άνετο μεταφορικό μέσο.
- «Γιατί, και έτσι άνετα δεν είμαστε;» Αναρωτήθηκε ο λιγνός.
- «Λοιπόν, θα πάμε με τη μηχανή μέχρι το αμάξι του ψηλού. Αν είμαστε Οκ, συνεχίζουμε. Αλλιώς πάμε με το αμάξι.» Πρότεινα εγώ και συμφώνησαν όλοι.
Επόμενο πλάνο πολλά χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια μας. Εγώ και ο λιγνός καθισμένοι σε δυο μωρουδιακά καροτσάκια, ενωμένα μεταξύ τους, και ο ψηλός να τα σπρώχνει.
- «Δεν είχα δίκιο που σας είπα να μη πάρουμε τη μηχανή!?»
- «Ναι! Ναι!» Απαντάνε οι άλλοι δύο γεμάτοι ενθουσιασμό!
… και ξύπνησα.
Ήμουνα σήμερα με το γνωστό λεωφορείο στο δρομολόγιο για το σπίτι.
Μια στάση πριν κατέβω το όχημα σταματάει, όλα καλά, κατεβαίνει ο κόσμος, υπέροχα, κλείνουν οι πόρτες και ακούγεται μια γυναικεία φωνή να λέει:
"Είναι τρελός!"
Γυρνάνε όλοι όσοι την άκουσαν και τη ρωτάει ένας τι συνέβει.
"Πήρε τα παπούτσια μου και έφυγε"
Ναι, η τύπισσα είχε μείνει ξυπόλυτη...
Χθες, γυρνώντας από τη δουλειά είπα να μπω στο supermarket να πάρω μερικά ψιλοπράγματα.
Να πάρω το ένα, να πάρω το άλλο, μη ξεχάσω αυτό, θα δω καμιά ταινιούλα οπότε να πάρω και κάτι να τσιμπάω… γέμισε το καλάθι.
Φτάνω στο ταμείο. Τα αδειάζω όλα πάνω στον πάγκο και μου έρχεται το flash.
Φεύγοντας από τη δουλειά μου πρότεινε μια συνάδελφος να με πάει ως ένα σημείο με το αυτοκίνητό της. Νέα οδηγός. Μπαίνοντας στο αμάξι έκανα την τυπική κίνηση να δαγκώσω την ταυτότητα μου. Για διευκόλυνση της σήμανσης στην αναγνώριση του καμένου πτώματος. Αλλά το πορτοφόλι έλειπε.
Κοιτάω την ταμεία και τις λέω.
«Δε σε πειράζει να τα πάω όλα πίσω στα ράφια… ξέχασα το πορτοφόλι σπίτι»
Και λες πως αυτά δε θα σου συμβούν ποτέ…
Background story: Στην εταιρία ανακοινώνουν πως θα βγάλουμε για κάποιο λόγο φωτογραφίες. Ο προϊστάμενος μου λέει πως θα πρέπει να σουλουπωθώ λιγάκι (κούρεμα/ ξύρισμα). Πάτησα πόδι και του είπα όχι. Οι υπόλοιποι του τμήματος πήραν το μέρος του. Για το καλό της ανθρωπότητας είπα να κάνω λίγο πίσω.
Την ημέρα της φωτογραφίας ο προϊστάμενος δηλώνει άρρωστος και δεν παρουσιάζεται.
Μιλάμε στο MSN. Εγώ δουλειά, αυτός σπίτι του.
elf says:
Αν μπορούσα να δηλώσω άρρωστος σήμερα, γιατί δεν το είπες;
Και έτρεχα σαν μαλάκας να κουρευτώ;;;…
Προϊστάμενος says:
Οοοοοοοοοοο
Έεεεεεεεεεεετσιιιιιιιιιιι (προφανώς χαίρεται που μαθαίνει πως έχω κουρευτεί)
elf says:
…αλλά όπως έτρεχα σκόνταψα, έπεσα και χτύπησα το πόδι μου. Πήγα στο νοσοκομείο και ο γιατρός εκεί που κοιτούσε την πληγή μου με ένα παράξενο εργαλείο κόπηκε. Το αίμα που βγήκε ήταν πράσινο!
Ξαφνιάστηκα και έκανα πίσω. Αυτός αμέσως μου έκλεισε το στόμα και με οδήγησε σε ένα δωματιάκι λέγοντάς μου να μην βγάλω τον παραμικρό ήχο. Το δωματιάκι ήταν τηλεμεταφορέας. Με μετέφερε στο εξωγήινο διαστημόπλοιο …
… και έτσι τελικά δε πρόλαβα να πάω να κουρευτώ.