Τι θα παίξουμε;

Κάθομαι στον υπολογιστή. Τον κοιτάω που με κοιτάει που τον κοιτάω. Περνάνε μερικά λεπτά αλλά κανείς δεν κάνει το πρώτο βήμα. Ένας περίεργος θόρυβος από το κεφάλι μου και εμφανίζεται ένα συννεφάκι. Σιγά-σιγά μεγαλώνει τόσο ώστε να είναι ευδιάκριτα τα μικρά γραμματάκια που δε μπορούσα να διαβάσω.
«Τι διάολο έχω πάθει; Κάποτε έπαιζα 10 παιχνίδια ταυτόχρονα χωρίς να έχω χρόνο και τώρα δε μου κάνει κανένα αίσθηση να ασχοληθώ; Σύνελθε μικρέ! Σύνελθε!»

Το σχολιάζω με ένα φίλο και μου απαντά «ποπο.. άρχισες να μεγαλώνεις».
Κοιτάω το συννεφάκι και βλέπω τα Tupperware να έχουν μαζέψει τα κομμάτια τους, από την προηγούμενη μάχη, και να ετοιμάζονται να εισβάλουν για άλλη μια φορά στον πλανήτη της κατσαρόλας.
Μπα, κάτι άλλο είναι.

Το βράδυ στο κρεβάτι κοιτώντας τα αστέρια σκεφτόμουν την έκφραση της μάνας μου αν έμπαινε και έβλεπε το συννεφάκι στο δωμάτιο. Αν και το δωμάτιο είναι τόσο ακατάστατο που ίσως και να μην το προσέξει.
Όσον αφορά τα παιχνίδια μάλλον έχει να κάνει με το ότι όταν παίζω το κάνω για να διασκεδάσω και όχι για να βγω πρώτος ή να νικήσω. Όταν δε μπορούν να το καταλάβουν αυτό οι συμπαίκτες μου πίνω ένα μπουκάλι νερό και ψάχνω να δω με τι άλλο μπορώ να ασχοληθώ.

Δε θα είχε γέλιο;

Τι μου πέρασε σήμερα από το μυαλό; Εκτός από το γνωστό βλήμα και τα 230Volt για να ανάψει η λάμπα πάνω από το κεφάλι μου. Μια ιδέα που πιστεύω πως θα είχε πολύ γέλιο.

Είναι γνωστό πως ένα 90% των προϊσταμένων είναι στριμμένα άντερα. Μπορεί κάποιος να είναι ωραίος και σωστός αλλά μόλις παίρνει την προαγωγή πουφ! κάτι αλλάζει πάνω του, και δεν εννοώ την κοιλία. Γίνεται ο γνωστός σε όλους μας ..μαλάκας. Μπροστά του όλοι ευγενικοί και από πίσω του «ο μαλάκας μου είπε αυτό», «άκουσες το μαλάκα;», «τρέχα σε φωνάζει ο μαλάκας», «ήρθε ο μαλάκας η όχι ακόμα;» και ούτω καθεξής.

Εδώ έρχεται, ταμπούρλο, Η ΙΔΕΑ, πιατίνι. Οποιοσδήποτε γίνεται προϊστάμενος να πρέπει να αλλάξει το επώνυμό του σε κάτι που θα τον «χαρακτηρίζει» στον εργασιακό τομέα. Για παράδειγμα Αντρέας Καθίκης ή Νίκος Μαλάκας Junior. Έτσι τα πρωινά θα έχουμε τα «καλημέρα κ. Μαλάκα» ή αν υπάρχει οικειότητα «καλώς το Μαλάκα». Το φοβερό θα είναι σε συναντήσεις ή meeting, όπως το προτιμά κανείς, την ώρα των συστάσεων «ο κος Αντρέας Καθίκης Ανώτερος Διευθυντής Διευθύνσεως Οικονομικών Μελετών και από εδώ ο κος Νίκος Μαλάκας Σύμβουλος Διοίκησης» και ενώ δίνουν τα χέρια λένε και το χαρακτηριστικό «χάρηκα».
Θα μπορούσαν και οι υπάλληλοι να έχουν κάτι του στυλ Αλέξανδρος Εργατικός και Βασίλης Υπερωρίας αλλά ας μη γινόμαστε και πλεονέκτες ε;

Ο δικός μου προϊστάμενος πάντως δεν έδειξε αρνητικός στην ιδέα. Αλλά μάλλον θα φέρουν αντιρρήσεις από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας. Μην αναφερθώ στα άτομα που «διοικούν» αυτή τη χώρα, τα οποία δε νομίζω να έχουν και τόσο καλή αίσθηση του χιούμορ.

Knives...

The rifle is the first weapon you learn how to use, because it lets you keep your distance from the client. The closer you get to being a pro, the closer you can get to the client. The knife, for example, is the last thing you learn. Okay?

Leon, The Professional - 1994

Also, I think knives are a good idea.Big, fuck-off shiny ones.Ones that look like they could skin a crocodile.Knives are good because they don't make any noise.The less noise they make, the more likely we are to use 'em.Shit 'em right up.Makes it look like we're serious.Guns for show,knives for a pro.

Lock, Stock And Two Smoking Barrels - 1998

Βαρύτητα στα θέματα

Είναι φορές που κάποιος λέει αστειευόμενος στους φίλους του «Μη μου λες τέτοια! Θα πηδήξω από το μπαλκόνι!», ενώ μένει στο ισόγειο.
Άλλοτε πάλι τα πράγματα πάνε τόσο άσχημα σαν να πηδούσες από το μπαλκόνι του 100ου ορόφου ενός κτιρίου. Όταν τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο προσθέτεις στην πτώση και το ουρλιαχτό από τον πόνο που προκαλεί το τράβηγμα των μαλλιών.
Πιστεύω πως τα πράγματα στο μυαλό μου είναι αντίστοιχα με τη πτώση από τον 200ο όροφο ενός κτιρίου ενώ κάποιος με έχει πυροβολήσει την στιγμή που έκοβα το χέρι μου, για να μην επεκταθεί το δηλητήριο, και για να τον αποφύγω πέρασα από την διπλή τζαμαρία του σαλονιού. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ στο τι θα μπορούσα να συναντήσω μέχρι να γνωριστώ με το έδαφος. Ούτε το τι θα μπορούσε να με περιμένει εκεί.

Αύριο ξημερώνει μια καινούρια υπέροχη μέρα!

Do Re Mi Fa Sol La Si

Σκηνικό : Σε ένα studio

Χρόνος : Κάποιο απόγευμα στα τελειώματα της πρόβας.

Παρόντες : 2 κιθαρίστες, 1 μπασίστας, 1 πληκτράς, ο «δάσκαλος» και ο πιτσιρικάς που είχε μάθημα μετά από εμάς.

Θέμα :
Κιθαρίστας 1 : Πρέπει να βρούμε ένα όνομα για το γκρουπ!

Πληκτράς : Εγώ προτείνω Asxetans. Από τους Charlatans.
Πιτσιρικάς που έχει μάθημα μετά από εμάς αρκετά εντυπωσιασμένος : Asxetans, πολύ καλό! Αρκετά ενδιαφέρον! Εμένα μου αρέσει πάντως, πρωτότυπο. Καλά ακούστε όνομα που είχαν σκεφτεί κάποιοι άλλοι… Ήχογλυκαιμία!
Κιθαρίστας 2 : Δηλαδή αυτοί θέλουν μια σοκολάτα από La ;
Μπασίστας : Ναι, μια LActa…

..αλλάξαμε θέμα και ευτυχώς δεν το έχουμε ξανάθιξει.

Κάτι που διάβασα

«…Αποκτάς καινούριους φίλους και δεν είναι ανάγκη να βρίσκεσαι μαζί τους κάθε μέρα. Όταν βλέπεις πάντα τα ίδια πρόσωπα καταλήγεις στο να γίνουν κομμάτι της ζωής σου. Κι όταν γίνουν κομμάτι της ζωής σου, επιδιώκουν να την αλλάξουν. Αν δεν ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες τους, γκρινιάζουν. Κι αυτό γιατί όλοι οι άλλοι νομίζουν ότι ξέρουν το πώς να πρέπει να ζούμε τη δικιά μας ζωή. Κανείς όμως δε γνωρίζει πως πρέπει να ζει τη ζωή του….»

Απόσπασμα από τον Αλχημιστή του Paulo Coelho.(Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη ΑΒΕ – «Νέα Σύνορα»)

Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό

..και εκεί που όλοι ασχολιόντουσαν με το πετρέλαιο εμείς περνούσαμε κρίση στο ρεύμα. Νααα κάτι απίστευτοι λογαριασμοί φουσκωμένοι-φουσκωμένοι. Οι προτάσεις για να ρίξουμε τις τιμές έπεφταν η μια μετά την άλλη.
Το να πάρουμε ποντίκια και να τα βάλουμε να γυρνάνε στο τροχό ή να συνδέσουμε το ποδήλατο με μια μικρή γεννήτρια, διότι είναι κρίμα να κάθεται, ήταν καταδικασμένες. Το να υπάρχει φως μόνο στους χώρους που κάποιος αναπνέει ήταν μια αρχή. Αργότερα σκεφτήκαμε να αντικαταστήσουμε τις λάμπες με κεριά. Να καταργήσουμε το ψυγείο ήταν μια άλλη λαμπρή ιδέα που τέθηκε στο τραπέζι των συζητήσεων, τουλάχιστον για το χειμώνα που θα μπορούσαμε να ακουμπάμε τα κατεψυγμένα στο μπαλκόνι. Μια από τις τελευταίες ήταν να κατοικήσουμε στα σπίτια φίλων, να γνωριστούμε καλύτερα βρε αδελφέ.
Το θέμα έμεινε στη συζήτηση. Απλά που και που έπρεπε να απαντήσω σε ερωτήσεις όπως πόσο ρεύμα καίει ο υπολογιστής ή αν είμαι σίγουρος πως ο ενισχυτής μου δε γράφει στο ρολόι όταν είναι κλειστός. Ασχολίαστα.

Ένα απόγευμα που γύρισα σπίτι μετά τη δουλειά, η μέρα είχε αρχίσει να μικραίνει και σκοτείνιαζε νωρίς, μπαίνω μέσα και βλέπω τα πάντα σκοτεινά. Δεν υπήρχε λόγος να φωτίσω εγώ το μέρος μιας και δε σκόπευα να καθίσω στο σαλόνι και προχώρησα στο δωμάτιο μου. Έκατσα στο γραφείο πάτησα να ανάψει το λαμπατέρ και ασχολήθηκα με τον υπολογιστή. Μετά από λίγο, μόλις ξεκόλλησα από τον υπολογιστή, διαπιστώνω πως είμαι ακόμα μέσα στα σκοτάδια. Παίζω με το διακόπτη αλλά τίποτα. «Ωραία», σκέφτομαι, «πριν μια βδομάδα άλλαξα λάμπα και πάλι δε δουλεύει». Κάποια στιγμή η ανάγκη με έκανε να κατευθυνθώ προς το μπάνιο. Πατάω το διακόπτη. Πουθενά φως. Βγάζω το μπλοκάκι «μη ξεχάσω…» και συμπληρώνω «να κόψω το χέρι μου». Έτσι και εγώ, από ανάγκη και μόνο, αναγκάζομαι να μπω στο σκοτεινό μπάνιο ενώ στο δωμάτιο έπαιζε το «φοβάμαι» των «μπλε». Καλά δεν είχα μουσική αλλά θα ταίριαζε. Αράζω λοιπόν στο θρόνο και αρχίζω να διαιρώ το 6463127421795929 με το 3573, για να περάσει η ώρα μιας και δε μπορούσα να διαβάσω. Όταν ξαφνικά αρχίζει να ξημερώνει! Πάντα μου άρεσε η ανατολή περισσότερο από τη δύση αλλά δε περίμενα να το ζήσω σε αυτό με μέρος. Οι λάμπες άρχιζαν να φωτίζουν σιγά-σιγά μέχρι που έφτασαν στα φυσιολογικά τους επίπεδα. Τρέχω στο δωμάτιο, ελέγχω το φωτιστικό και βρίσκω να έχει μια παράξενη λάμπα «οικονομίας», σε τι κάνει οικονομία δεν το ξεκαθάριζε.
Με την επιστροφή της αδελφής μου στο σπίτι ξεδίπλωσε και το κουβάρι του μυστήριου. Τα πράγματα ήταν απλά. Βρήκε κάτι λάμπες που δεν έκαιγαν πολύ ρεύμα, λογικό αφού πρέπει να αλλάξει ο χρόνος για να φωτίσουν, και τις αγόρασε. Βέβαια προχώρησε και στο να αλλάξει σχεδόν όλες της λάμπες του σπιτιού.

Με τον καιρό τη συνήθισα την αλλαγή. Ακόμα και όποτε ήθελα να μπω στο μπάνιο άναβα το διακόπτη, έκανα ότι ήθελα να κάνω, έβγαινα, άναβε το φως και έκλεινα το διακόπτη. Μη καίμε και τζάμπα ρεύμα. Εκτός αν ήθελα να κάνω μπάνιο που φρόντιζα να τον έχω ανάψει από την προηγούμενη μέρα. Όποτε έμπαινα σε άλλα μπάνια ομολογώ πως δάκρυζα από τη συγκίνηση, μόλις πάταγες το διακόπτη το δωμάτιο λουζόταν στο φως. Ασύλληπτο!
Μετά από μερικούς μήνες οι λάμπες άλλαξαν…. μόνο στο μπάνιο….