Animusic

Μου έστειλαν το Pipe Dream και μου τράβηξε τη προσοχή, είδα το Resonant Chamber και εντυπωσιάστικα αλλα η μαγεία ειναι στο Aqua Harp

Αποχώρηση

Ήταν μαζί μου 5 χρόνια. Τους τελευταίους 3 μήνες δούλευε ασταμάτητα. Πριν 1 εβδομάδα που τον έκλεισα χρειάστηκε να του βγάλω το καπάκι και να τον γυρίσω με τα χέρια μου για να πάρει στροφές, όπως τα αεροπλάνα του Α' παγκοσμίου. Σήμερα το πρωί τον έκλεισα πριν φύγω για δουλειά και πάπαλα.
Ο ανεμιστήρας τα έφτυσε.

Από σήμερα το βράδυ οι νύχτες θα είναι διαφορετικές, ήσυχες, χωρίς το βουητό του μοτέρ.
Του χρόνου δε θα ξανανιώσω το ζεστό αέρα του, τις νύχτες του καύσωνα, να προσπαθεί να με δροσίσει. Λέω να πάρω air-condition που τα καταφέρνει.

Σήμερα θα παραμείνει στο δωμάτιο μου. Αύριο το βράδυ θα μεταφερθεί στο βόρειο σκουπιδοτενεκέ της γειτονιάς.

Το δωμάτιο θα είναι άδειο χωρίς εσένα. Πράγμα που θα κάνει τη μετακίνηση πιο άνετη.

Hell on earth!

Πόσο κακό παιδί μπορεί να ήμουνα και με τιμωρούν με αυτόν τον τρόπο!
Τα επόμενα τρία Σαββατοκύριακα έχω να πάω σε 3 γάμους!

Αν κάποιος επιθυμεί να κοινοποιήσει τον έρωτά του το δέχομαι και με email, δεν έχω πρόβλημα, αλήθεια.
Εκτός από το μαρτύριο του γάμου, την αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού σε συνδυασμό με το ντύσιμο που πρέπει να είναι στην τρίχα και την ηλίθια αντίληψη πως όταν πας σε γάμο πρέπει να χορέψεις, πρέπει να φας στη μάπα και τα άτομα που δεν είχες την παραμικρή ιδέα της ύπαρξής τους σε αυτόν τον πλανήτη τα οποία όμως σε θυμούνται όταν ήσουνα με τις πάνες που σε έπαιζαν στα γόνατά τους ή σου σκούπιζαν τα σάλια, μετά τη πεντανόστιμη κρεμούλα σου, και φυσικά θα τονίσουν όλες της σωματικές αλλαγές που έχεις υποστεί από τότε έως σήμερα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις να τα πετύχεις σε κάποια κηδεία και να ευχηθείς με τη σειρά σου "και στα δικά σας".

Όλα αυτά επί τρία !!!

Αυτό που δε ξέρω βέβαια, είναι αν μπορώ να αλλάξω τους 3 γάμους με το να μην πάρω δώρο τα Χριστούγεννα...

Οδός Νίκης 13

Περπατούσα σε έναν αρκετά σκοτεινό δρόμο για να φτάσω σπίτι, μετά από βόλτα για ποτάκι, παίζοντας με τα κλειδιά μου και κάνοντας έναν χαρακτηριστικό περιοδικό ήχο.

Σκεφτόμουν πως αν περάσει κανένα αμάξι και με πατήσει ή κανένας δολοφόνος από το πουθενά με ξαπλώσει θα μπορούσα μετά να στοιχειώσω το δρόμο και όποτε περνάει το ανήσυχο πνεύμα μου να ακούγεται ο ήχος τον κλειδιών.

cool?

Ρεκόρ!

Σήμερα το πρωί έκανα νέο προσωπικό ρεκόρ! Δεκαπέντε συνεχόμενες ώρες "Stargate SG-1". Ως τώρα το διατηρούσα κάπου στις δέκα ώρες με το πρώτο κύκλο του "24".
Η σειρά Stargate είναι καταπληκτική! ..νιώθω αρκετά κουρασμένος να αναλύσω το "καταπληκτική", μια άλλη φορά μάλλον.

Απλά μετά από τόσες ώρες ότι πιάνω στα χέρια μου νομίζω πως κρύβει κάποια εξωγήινη τεχνολογία και βγάζω παράξενους ήχους για να την κάνω να δουλέψει.

Χρειάζομαι φαΐ, ύπνο και ψυχίατρο.





(15 ώρες yeeeeeaa!!)

Blues baby, yea!

Πιστεύω πως τα λόγια είναι περιττά...

coffee time

Κάθε φορά που πάω να φτιάξω καφέ στο σπίτι ανοίγω το ντουλάπι και βγάζω τη ζάχαρη και το Hemo. Αφήνω να περάσει λίγο ο χρόνος και αντικαθιστώ το Hemo με τον καφέ. Αναρωτιέμαι πότε θα είναι αυτή η μέρα που θα συνεχίσω ακάθεκτος να φτιάχνω τον καφέ μου με Hemo. Το κακό είναι ότι θα τον πιω και θα τον βρω και ελαφρώς γλυκό.

Αυτό μου θυμίζει τα νιάτα μου στο στρατό που με έστειλε ο διοικητής της μονάδας μου να του φτιάξω καφέ. Την παραμικρή ιδέα εγώ τότε από αυτά. Ήμουν παιδί του milko. Ξεβιδώνεις το καπάκι, στραγγίζεις το περιεχόμενο και πετάς το μπουκαλάκι.
Μπαίνω λοιπόν στη κουζίνούλα που έφτιαχναν τους καφέδες, κλείνω την πόρτα πίσω μου και ξεκινάω. Καφέ, ζάχαρη και νερό από το ψυγείο. Τα χτυπάω στο μιξερακι που είχαν συμπληρώνω και το υπόλοιπο με νερό και .. δεν είχε καθόλου αφρό. Αδειάζω το ποτήρι και ξανά από την αρχή. Ίσως να ήθελε πρώτα τη ζάχαρη και μετά τον καφέ. Ζάχαρη, καφές, νερό .. καθόλου αφρος. Το αδειάζω στο νεροχύτι. Ίσως να βάζω πολύ νερό. Τα ίδια. Καθόλου αφρός.. καθόλου αφρός και καθόλου αφρός. Το πρώτο μπουκάλι με κρύο νερό τελείωνε και δεν είχα καταφέρει να φτιάξω έναν καφέ της προκοπής. Τι ντροπή!

Εκείνη τη στιγμή για καλή μου τύχη επέστρεψε στο στρατόπεδο ο καφετζής του διοικητή και έρχεται στο στέκι του, την κουζίνα. Με βλέπει να φτιάχνω, τον όγδοο, καφέ και με ρωτάει:

"Γιατί βρωμάει όλο το δωμάτιο τσίπουρο;"
"Ααα! γι'αυτό δεν έκανε αφρό!" γεμάτος ενθουσιασμό εγώ.