Looking Back

Το show ήταν θεικό!

Ο Gary Moore απίστευτος!

Το κοινό καταπληκτικό! 

Αυτό στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι το group που βγήκε πρώτο.

Φαντάζομαι πως αποφασίστηκε τελευταία στιγμή αφού στο εισιτήριο δεν έγραφε τίποτα.

Ήταν φοβεροί! Τα τραγούδια που είπαν... άψογα, η σκηνική τους παρουσία πολύ ζωντανή και το αίσθημα που μετέφεραν πως το διασκέδαζαν εκεί πάνω καταπληκτικό. Ένα μεγάλο μπράβο τους! Ελπίζω να μη χαθούν και να τους ξαναδούμε σύντομα σε κάποιο live, στην Αθήνα.

Όταν είπαν το όνομα της μπάντας δεν το άκουσα. Είχα από τη μία μεριά τον τύπο με το πιο δυνατό χειροκρότημα και από την άλλη κάποιον να σχολιάζει non-stop. 

Ευτυχώς με λίγο ψάξιμο στο internet βρίκα πως τόση ώρα μιλάω για τους Down & Out (Down'n'Out). 

Το site τους μπορείτε να το βρείτε εδώ. 

Μπορείτε να ακούσετε τραγούδια και να δείτε κάποια video clip τους (πολύ ωραία δουλειά). 

Σαν κλείσιμο θα βάλω ένα videaki αυτής της βραδιάς που σήκωσε κάποιος στο youtube.com. Θα προτιμούσα το Parisienne Walkways αλλά προς το παρών δεν υπάρχει. 

Ποτέ δε θα καταφέρω να συντονιστώ με τα κέφια των διοργανωτών. Όποτε παίρνω μαζί μου κάμερα είμαι στο τσακ να μου την πάρουν. Όποτε δεν την κουβαλάω μαζί μου υπάρχει πλήρης αδιαφορία. Στα διάλα...

Ο Gary Moore κάτω από το μπλε φως των προβολέων. 

Τρία άτομα που άναψαν αναπτήρες, προ-mobile συνήθεια, χαλούσαν την εικόνα που δημιουργούσε το φως των κινητών.

You upset me baby!

Gary Moore στην Αθήνα!

Δεν έχω να σχολιάσω τίποτα. 

Απλά εύχομαι να τρώει υγιεινά και να σκεπάζεται καλά τα βράδια να μην αρρωστήσει πάλι. 

Δε θα ξεχάσω κάπου στις αρχές της δεκαετίας '00 που είχα αγοράσει τα εισιτήρια μου και περίμενα να περάσουν οι μέρες για το μεγάλο γεγονός. Όταν ξαφνικά Καπάου! η συναυλία ακυρώνεται! Ο Gary Moore αρρώστησε!

Κάπως έτσι δημιουργούνται τα παιδικά τραύματα και μετά κυκλοφορείς με τα κεφάλια του κόσμου παραμάσχαλα στο δρόμο. 

Εγώ πάντως το δηλώνω. 

Αν ακυρωθεί δεύτερη φορά η συναυλία θα πηδήξω από το μπαλκόνι* και το εννοώ, δε θα κάνω πίσω ξανά! 

Άντε να δούμε πότε θα μας τιμήσει και ο Rory Gallagher. Θα το ζητήσω από τον Αϊ Βασίλη μου φαίνεται γιατί δε βλέπω προκοπή. 

Οι RHCP ξέρω πως θα έρθουν σε καμιά εικοσαριά χρόνια που θα έχουν ωριμάσει λίγο και δεν ανησυχώ.

Προς το παρόν όμως... Gary Moore baby! yeaaa!!!

* Το διαμέρισμα είναι στο ισόγειο.

Blues baby, yea!

Πιστεύω πως τα λόγια είναι περιττά...

29/06/2005 Live at ΑΘΗΝΑ' LIVE (Ωδείο Φακανά)

Όταν γράφτηκα στα εργαστήρια του ωδείου ανέφεραν κάτι περί συναυλίας δεν έδωσα τη δέουσα σημασία και το θέμα ξεχάστηκε. Στα μέσα του εξαμήνου η τραγουδίστρια του group ανέφερε πως θα πρέπει να παίξουμε 3-4 τραγούδια στη συναυλία το καλοκαίρι, δε της δώσαμε τη δέουσα σημασία και πέρασε και αυτό. Περίπου μια βδομάδα πριν τη συναυλία ο δάσκαλος μας λέει, εφόσον πρώτα κατάφερε να κάνει το drummer να σταματήσει να κοπανάει τις μεμβράνες του, πως σε μια βδομάδα που θα γίνει η συναυλία θα παίξουμε τρία τραγούδια. Ώστε ήταν αλήθεια.
Καλά, του λέμε, τα δυο εντάξει τα παίζουμε συνέχεια το τρίτο ?
Θυμάστε ένα που είχαμε κάνει πρόβα στα πρώτα μαθήματα ?...
…και η ζωή κυλά ωραία.
Εκείνη τη μέρα πρέπει να κάναμε κάπου στις δυο ώρες πρόβα και στην επόμενη, έκτακτη συνάντηση, πάνω από δυο-μισή ώρες. Ήταν φοβερή εμπειρία. Καμία από αυτές τις πολύωρες πρόβες δε με κούρασε ούτε με έκανε να πω ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ! Το μόνο ήταν όταν μου ήρθε η κορυφαία ιδέα, μιας και είχε πολύ ζέστη και παίζοντας ιδρώνεις πολύ, να κάτσω μπροστά στο aircondition. Στην αρχή φάνηκε καταπληκτική ιδέα. Το χαλαρωτικό δροσερό αεράκι έκανε το δωμάτιο να δείχνει όαση. Μετά από κάποιο διάστημα αναρωτιόμουν γιατί ενώ παίζουμε αρκετή ώρα ασταμάτητα δεν αισθάνομαι τα δάκτυλα μου και τόσο ζεσταμένα. Αργότερα τα ένιωθα πως έπαιζαν με κάπως μειωμένες δυνατότητες και εγώ έπρεπε να καταβάλω αρκετή προσπάθεια για να διατηρήσω το ρυθμό. Με ένα zoom-out μπορούσες να δεις το θαλασσή χρώμα που επικρατούσε στο δέρμα μου καθώς και τους παγοκρυστάλλους που είχαν δημιουργηθεί σε διάφορα μέρη του σώματος μου. Άμα γυρνούσε κάποιος προς τον ενισχυτή θα έβλεπε και τη λευκή αρκούδα να τον χαιρετά κρατώντας τη coca-cola στο άλλο χέρι. Το κλείσαμε λοιπόν γιατί τα ναρκωτικά ήταν καραμέλες μπροστά του.

Και φτάσαμε στη μέρα μηδέν. Η οποία δε μπορώ να πω πως άρχισε με τις καλύτερες προϋποθέσεις μιας και την ώρα που θα έπρεπε να ξεκινούσα εργασία με χαρά για εμένα ήταν η αρχή της καινούριας μέρας. Ακολούθησε το πλατύ χαμόγελο με το άκουσμα του κελαηδίσματος των πουλιών έξω από το παράθυρο ενώ ταυτόχρονα γινόταν το χαρακτηριστικό τέντωμα του σώματος, το σταμάτημα της καρδιάς με το βλέμμα καρφωμένο στο ρολόι και η ανακούφιση του από πάνω ενώ τραβούσε το καζανάκι.
Άγχος σχετικό, ίσως και καθόλου μέχρι κάποιος να αρχίσει να ρωτάει ή να μιλάει με λεπτομέρειες για το θέμα. Είχα κανονίσει να πάω νωρίς δουλεία ώστε να ξεκουραστώ λίγο σπίτι και να πάω ωδείο για την τελευταία πρόβα που είχαμε κανονίσει. Σχέδιο το οποίο δε στέφτηκε με ιδιαίτερη επιτυχία.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο υπήρχε απίστευτη κίνηση στους δρόμους. Δεύτερη φορά σε μία μέρα. Μαζευτήκαμε, αν και λίγο πιο αργά από ότι κανονίσαμε, για τη πρόβα. Η οποία ομολογώ πως πήγε απίστευτα καλά. Ένα από τα κλασικά μας λάθη γίνονταν στο κλείσιμο του κομματιού. Σε αυτή τη πρόβα μαγέψαμε. Σε ένα κομμάτι μάλιστα ο drummer έκλεισε κάνοντας τα κόλπα του με τα ταμπούρλα και τα πιατίνια ενώ εμείς είχαμε να παίξουμε άλλα 12 μέτρα. Αν βλέπαμε να πέφτει πυρηνική βόμβα, το πιστεύω, θα είχαμε πιο χαλαρό βλέμμα.
Η ώρα πέρασε και ο κόσμος μαζεύτηκε. Αρχίζαμε πρώτοι. Το μοναδικό blues band που θα έπαιζε σε αυτή τη συναυλία. Έγινε η παρουσίαση από τον οικοδεσπότη και ανεβήκαμε στη σκηνή…

Μαγεία!

…το χειροκρότημα δήλωσε και το τέλος.



Στον κόσμο άρεσε πάρα πολύ.

Ο δάσκαλος κατάλαβε τα λάθη που έγιναν. Από ότι είπε δεν έχει γίνει ακόμα το τέλειο live. Το θέμα είναι να τα καταλαβαίνεις και να τα καλύπτεις το συντομότερο. Επίσης σίγουρα ήταν μια καλή εμπειρία και χρειάζεται περισσότερη δουλεία και βελτίωση.

Εγώ απογοητεύτηκα από την επίδοση μου.

Rockwave Festival: Black Sabbath, Velvet Revolver, Black Label Society, Wastefall

Ένα ποτήρι Ursus με παγάκια, επιλογή απαλής μουσικής για background, το παράθυρο είναι ήδη ανοικτό για να περνά το βραδινό αεράκι και ξεκινάμε..

Φτάσαμε στο συναυλιακό χώρο κατά τις 16:0ο. Ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος κόσμο ενώ ερχόταν να προστεθεί και άλλος. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν στηθεί μπροστά απο τη σκηνή για να μη χάσουν τη θέση και την ευκαιρία να απολαύσουν από κοντά τους μουσικούς που τόσο καιρό λιώνουν οι δίσκοι τους στα στερεοφωνικά. Αρκετά εντυπωσιακή η προσθήκη μεγάλων οθονών.
Μέχρι τις 17:0Ο, που βγήκε το πρώτο συγκρότημα της μέρας, εμείς κλασικά αραγμένοι σε αυτό το υπέροχο γκαζόν υπό τη σκιά ενός από τα πεύκα που μεγάλωνε μέσα στο χώρο. Οι Westefall, ελληνικό συγκρότημα, πολύ χαριτωμένοι με πολύ ενδιαφέρουσα μουσική μπορώ να πω. Τα πιο πολλά συγκροτήματα αυτού του στυλ, και ιδίως ελληνικά, δεν ακούγονται κατά τη γνώμη μου πάντα. Έμειναν στη σκηνή για περίπου 40 λεπτά.
Οι επόμενοι Black Label Society ανέβηκαν στις 18:00. Με τον απίστευτο κιθαρίστα που έπαιξε solo κρατώντας τη κιθάρα πίσω από το κεφάλι του! Αρκετά εντυπωσιακοί σε όλο το show που έκαναν. Σαν υπογραφή φεύγοντας έριξαν τα ηχεία και τους ενισχυτές που βρήκαν μπροστά τους ενώ είχαν ακουμπήσει τις κιθάρες με τις χορδές να κοιτούν το πάτωμα για να ακούγεται βαβούρα. Κάτι που δε βλέπεις συχνά σε live, όχι ελλάδα τουλάχιστον.
Ακολούθησαν οι Velvet Revolter στις 20:οο. Μας κράτησαν ευχάριστη παρέα μέχρι τις 21:0ο παίζοντας δικά τους καινούρια τραγούδια αλλά και επιτυχίες τον Guns and Roses.
Χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις ανέβηκαν οι θρύλοι του metal Black Sabbath. Όταν ακούστηκε η φωνή του Ozzy ήταν η στιγμή που οι πωλητές στις καντίνες μπόρεσαν να πάρουν ανάσα και οι γιγαντο-οθόνες άρχισαν να γράφουν "Μη σπρώχνετε - Stay back". Το Show άρχισε ..και για την επόμενη μία ώρα και κάτι όλο το κοινό ήταν δοσμένο στο συγκρότημα καθώς και αυτοί έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό και επιτυχίες τους για να μας ευχαριστήσουν.

Η μουτζούρα της βραδιάς ήταν ο γυρισμός που μας πήρε δυο ώρες. Ο λόγος ήταν η απίστευτη κίνηση η οποία θα είχε αποφευχθεί αν υπήρχε κάποια τυπική συνεννόηση στα υπουργεία και δεν έκαναν έργα στην εθνική που να μετατρέπει τις 4 ή 3 λωρίδες σε 2 περίοδο συναυλιών!

Η βραδιά ήταν τόσο υπέροχη που οτιδήποτε και να προσπαθούσε να τη χαλάσει πολύ απλά δε θα τα κατάφερνε.

..τελευταία γουλιά και ύπνος

Iron Maiden!

Πριν έξι μήνες περίπου ακούστηκε πως θα έρχονταν οι Iron Maiden Αθήνα. Από τη μία είπα ουάο! επιτέλους θα μπορέσω να τους δω από κοντά! τόσους δίσκους και τόσες συναυλίες έχω δει αλλά η αίσθηση του να δεις κάποιον να παίζει ζωντανά στη σκηνή μπροστά σου δε συγκρίνετε. Από την άλλη όμως σε 6 μήνες πολλά μπορούν να συμβούν, είτε σε κάποιον στο συγκρότημα είτε κάποια ασυμφωνία της τελευταίας ώρας στις εταιρίες, πολλά έχουμε δει...

...Έξι μήνες μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει. Οι Iron Maiden θα παίξουν κανονικά στην Αθήνα και εγώ ακόμα δεν έχω φροντίσει να πάρω εισιτήριο. Πάλι καλά το αναλαμβάνει ένας φίλος και λίγες μέρες πριν έχουμε τα "μαγικά" χαρτάκια στα χέρια μας.

Τρίτη 21 Ιουνίου 07:45 χτυπά το ξυπνητήρι. Μετά από σκέψη ενός τετάρτου δέχομαι πως το είχα για κάποιον σοβαρότερο λόγο από το να θυμηθώ να αλλάξω πλευρό.
Ακολουθεί ντύσιμο λεωφορείο μετρό δουλεία φαΐ δουλειά μετρό λεωφορείο σπίτι. Κάτι που καλό θα ήταν να αποφύγω την επόμενη φορά που θα θελήσω να πάω σε κάτι παρόμοιο.

Τόπος άφιξης Μαλακάσα. Γύρω στα 37 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Αρκετό πράσινο, καθαρός αέρας και μπόλικο κόσμο. Από πιτσιρίκια δημοτικού έως και παππούδες. Ο χώρος πολύ ωραία διαμορφωμένος. Είχε μια περιοχή που είχε όλα τα μαγαζάκια τύπου μπλουζάκια, σκουλαρίκια, tattoo και γενικότερα ότι μπιχλιμπίδια βρίσκεις σε τέτοια festival. Αρκετές καντίνες φαγητού, στις οποίες δε θα βρούμε αστακομακαρονάδα, σκορπισμένες ώστε να μη γίνονται οι άπειρες ουρές. Αρκετές τουαλέτες, αρκετά εντυπωσιακό, ασθενοφόρο για να παρέχει πρώτες βοήθειες και πυροσβεστικό! Πρέπει να είδα και καμπόσους κάδους αχρήστων που ήταν σπατάλη χώρου μιας και μόνο μέσα δεν ήταν τα σκουπίδια. Εδώ μπορούμε να πούμε το κλασικό "έλληνες τι περιμένεις?" και να λυθούν όλα τα προβλήματα μας. Αρκετά όμορφο γκαζόν γύρο από τη σκηνή όπου ξαπλώσαμε κάτω από τη σκιά ενός δέντρου μέχρι να αρχίσει η συναυλία.

Κααάποια στιγμή ξεκινάνε τα sound checks και μετά βγαίνει το support. Δε τους ήξερα δεν έμαθα πως τους λένε, το εισιτήριο δεν αναφέρει όνομα, και δε νομίζω να τους ξανασυναντήσω. Κάποιοι στο κοινό ήξεραν και τους στίχους, εντυπωσιακό.
Sound check πάλι και μετά γνώριμος ήχος. Όλοι όσοι ήταν σκόρπιοι μαζεύτηκαν. Η συναυλία ξεκίνησε. Πανδεμόνιο από κάτω. Τη σκηνή την είχαν στήσει αρκετά ψιλά και πίστευα πως δε θα υπήρχε πρόβλημα να δεις. Έκανα λάθος. Από τα χοροπηδητά, το σπρώξιμο και τα σηκωμένα χέρια με δυσκολία έβλεπες τι γινόταν.
Έπαιξαν κάπου στη μιάμιση ώρα μαζί με το διάλειμμα, γνωστό και ως "we want more! we want more!". Όπως δήλωσαν από την αρχή τα τραγούδια θα ήταν από τα 4 πρώτα album τους. Έπαιξαν από τα 3. Ο ήχος δυνατός και καθαρός. Το κοινό πολύ θερμό. Ο Dickinson κλασικά απίστευτος πάνω στη πίστα.
Μπορεί να μη παίξανε πολύ ώρα, ούτε κάποια από τα πιο γνωστά τους τραγούδια ή που συνηθίζετε να ακούγονται σε κάθε συναυλίες τους αλλά εμένα με άφησαν πολύ ικανοποιημένο. Θέλω να τους ξαναδώ!

..αλλά όχι σήμερα.


Περισσότερα για το συγκρότημα στο www.ironmaiden.com