Iceland

Λόγω του ότι  δε βλέπω να τελειώνει ποτέ το post που ξεκίνησα να γράφω για αυτό το ταξίδι. Αποφάσισα να το μεταφέρω σε εικόνες.

Get your own - Open publication

Μια μέρα διαφορετική από τις άλλες

Είναι Παρασκευή απόγευμα. Μόλις έχω επιστρέψει από τη δουλεία. Είχε χρειαστεί λόγω κάποιον εργασιών να βρίσκομαι εκεί από τις 02:00 τα ξημερώματα μέχρι τις 14:00 το μεσημέρι. Βάλε και τη βόλτα στο κέντρο να αγοράσω έναν καινούριο δίσκο. Συν την μια ώρα στο λεωφορείο για επιστροφή. 

Είχαν μείνει 3 ώρες να κοιμηθώ για να ξεκινήσω να πάω στο βραδινό RPG session. 

Πριν ξαπλώσω θυμάμαι να τηλεφωνήσω στην αδελφή μου να την προλάβω για την επόμενη μέρα να πάω σαν σπασικλάκι να δω καμιά ταινία στην καινούρια της τηλεόραση. Υψηλές αναλύσεις και τα μυαλά στα κάγκελα. Δεν κρατιέμαι! 

- Έλα τι λέει; Έχεις κανονίσει τίποτα για αύριο;

- Όχι...  

- Α! Έλεγα να φωνάξουμε και τον Ν. να δούμε καμία ταινιούλα με πιτσούλα κλπ κλπ... τι λες; 

- Ο Ν. δε μπορεί. Έχει να παραδώσει σκάφος και ψάχνει παρέα. Θέλεις να πας; 

- Πλάκα θα έχει. Ναι.

Ακολουθεί συνενόηση με Ν.

RPG session μέχρι τις 3 το πρωί

Ύπνος μέχρι τις 9

Προετοιμασία μιας τσάντας με διπλά ρούχα για κάθε περίπτωση

Στις 11 ξεκινάμε για τη μαρίνα Αλίμου να βγάλουμε τις σχετικές άδειες, που μας καθυστέρησαν αρκετά, και στις 12 το μεσημέρι ξεκινάμε για το 24ωρο ταξίδι μέχρι τη Λευκάδα! 

Highlights του ταξιδιού:

Όταν διαπιστώσαμε πως είχαμε 1 τυρόπιτα, 1 κρουασάν, 2 σάντουιτς και 1 κουτί μπισκότα ο καθένας μέχρι να φτάσουμε!

Ο μισάωρος διάλογος που ξεκίνησε όταν ο Ν. μου ανακοίνωσε πως φτάνοντας στον Ισθμό της Κορίνθου θα πρέπει να πηδήσω από το σκάφος, εν κινήσει, και να το δέσω. 

Το πέρασμα από τη διώρυγα της Κορύνθου. Δε μου είχε ξανατύχει να τη διασχίσω από τη θάλασσα. Κορυφαίο!

Τα δελφίνια που μας κράτησαν παρέα στην Κορινθιακό κόλπο.

Όταν περάσαμε κάτω από τη γέφυρα του Ριο-Αντύριο, βράδυ. Καταπληκτική δουλειά!

Απίστευτες και οι ατάκες "εεε... δε νομίζω να χωράει να περάσει το κατάρτι... μήπως να πάμε από αλλού;", "ΣΤΑΜΑΤΑ!!!", "Τελικά περνούσε άνετα".

Δυστυχώς χάθηκε το videάκι που είχα τραβήξει όταν ήμασταν πολύ κοντά. Παλιομηχανήματα του σατανά.

Ο θάνατος της γιαγιάς.  

Η τύχη να ξαναταξιδέψω με ιστιοπλοϊκό βράδυ. Είναι από τα πιο υπέροχα πράγματα που υπάρχουν. 

Παντού σκοτάδι. Τα μόνα φώτα είναι από τα αστέρια, τις παραλιακές πόλεις/ χωριά και τους φάρους. Ο ουρανός γίνετε ένα με τη θάλασσα, το μόνο που ακούς είναι το νερό να χτυπάει στο σκάφος και το παγωμένο αεράκι να σε χτυπάει στο πρόσωπο. Θεικό.

Κατά τις 3 τα ξημερώματα δεν αντέχαμε να μείνουμε ξύπνιοι και είπαμε να κοιμηθούμε εναλλάξ ανά μία ώρα. Είχε πέσει και μια ελαφριά πείνα στο κατάστρωμα. Εγώ βέβαια μέχρι το πρωί ήμουν σαν χορτοφάγο ζόμπι. Τα μάτια μου έκλειναν συνέχεια για 1-2 λεπτά και ξαναξυπνούσα. Το γέλιο ήταν κάθε φορά που άνοιγαν τα μάτια μου είχα δει και ένα διαφορετικό όνειρο. Απίστευτο!

Ο δυνατός αέρας στον Πατραϊκό κόλπο που μου έδεσε το στομάχι κόμπο.

Πριν φτάσουμε στο λιμάνι της Λευκάδας ακολούθησε άλλο ένα μισάωρο επεξήγησης του πως θα δέσουμε εκεί τι πρέπει να κάνω και πόσο γρήγορα. 

Είχα τις ενστάσεις μου αλλά όλα έληξαν υπέροχα! 

Ακολούθησε τσιμπούσι και επιστροφή στην Αθήνα με κτελ.

Την επόμενη μέρα είχα να πάω στην κηδεία. 

München

Κάπου μέσα στο Μάιο μας ανακοινώθηκε πως θα πηγαίναμε στο Μόναχο για εκπαίδευση μια εβδομάδα. Μετά από περίπου 20 χρόνια και κάτι ψηλά θα ξανάπέρναγα τα σύνορα της χώρας να δω κάτι διαφορετικό. Αν και δεν το έδειχνα ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος. 

Η πτήση ήταν Κυριακή ξημερώματα. Σάββατο βραδάκι πέταξα μερικά πράγματα στη βαλίτσα και μετά ήρθε ο χαβαλές, που θα πετούσαμε μαζί, να παίξουμε xbox μέχρι να φύγουμε για αεροδρόμιο. Εκεί θα συναντούσαμε και τη γρινίαρα. Η οποία λόγο λάθος συνεννόησης, μαζί μου, μας περίμενε 1 ώρα στις αναχωρήσεις.

Στη πτήση έχω την εντύπωση πως τα γέλια μας ακουγόντουσαν σε όλο το αεροπλάνο. Ίσως αν κάποιος μπορούσε να κάνει zoom out από το αεροσκάφος να συνέχιζε να τα ακούει. Ήμασταν λες και μας είχε ρίξει κάποιος στη χύτρα του γέλιου.

Από τα highlight της πτήσης ήταν η γρινιάρα. Η οποία φοβόταν την απογείωση. Όταν το αεροπλάνο απογειώθηκε και άρχισε να παίρνει κλήση για να φτιάξει την πορεία του,  σφίγγει  τα χέρια της καρέκλας της και τσιρίζει: "ΜΑΛΑΚΑ ΣΤΡΙΒΕΙ!"

Για το Μόναχο δε ξέρω από πού να ξεκινήσω. Είναι μια πόλη που φιλοξενεί περίπου 1.5 εκατομμύρια κατοίκους και η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη. Παντού υπήρχε πράσινο. Λες και έχεις πάει διακοπές στα Δελαπορτάτα. Στους δρόμους υπήρχαν σχετικά λίγα αυτοκίνητα. Ο λόγος είναι το τεράστιο δίκτυο υπογείου σιδηροδρόμου, τα τρένα, τα λεωφορεία και το τραμ που καλύπτουν όλη την πόλη, χωρίς καμία υπερβολή. Να σημειώσω και την λεπτομέρεια πως παντού υπήρχαν ποδηλατοδρόμοι. Αν έχεις όλα αυτά γιατί να πάρεις αυτοκίνητο;

Να πω και αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση. 

Στη Γερμανία δεν υπάρχει όριο ταχύτητας για τα αυτοκίνητα. Αλλά ο πεζός και τα ποδήλατά έχουν προτεραιότητά όταν διασχίζουν το δρόμο. Δεν αναφέρομαι σε κεντρικούς δρόμους ή αν υπάρχουν φανάρια. Κανένας ντόπιος δεν κοιτούσε αν έρχεται αμάξι για να περάσει. Τα αυτοκίνητά απλά σταματούσαν, χωρίς να κορνάρουν και να εκνευρίζονται. Μια-δυο φορές που τους αφήσαμε να περάσουν μας είπαν και ευχαριστώ. Όπως ακριβώς συμβαίνει και εδώ... ΝΟΤ.

Και επιτέλους είδα στα λεωφορεία και στον υπόγειο σιδηρόδρομο να περιμένουν πρώτα να βγουν από τα βαγόνια και μετά να πάνε να μπούνε μέσα οι άλλοι. Πόσο μυαλό ή τι εκπαίδευση χρειάζεται για να το εφαρμόσουν και εδώ τα ζώα!?  

Τα κτίρια μέσα στην πόλη πολύ όμορφα και σχεδόν όλα διακοσμημένα. Είτε με ζωγραφιές, είτε με αγάλματα και οικόσημα. Άσχετα αν το κτίριο ήταν μουσείο, σπίτι ή μπυραρία.

Στην αρχή τα βγάζαμε φωτογραφία όλα μέχρι που καταλάβαμε πως δεν κοιτάμε κάτι ιδιαίτερο. Απλά έτσι είναι η πόλη. Και όλα μέσα στο πράσινο.  

Το φαγητό όπου και να κάτσαμε ήταν χορταστικό, πεντανόστιμο και σε λογικές τιμές. Αυτά που εκτίμησα περισσότερο ήταν τα λευκά λουκάνικα με τη γλυκιά σάλτσα και την περίεργη πατάτα σε συνδυασμό με την weiß(λευκή) μπύρα. Γενικότερα η μπύρα ήταν αρκετά φτηνή. Ήταν πιο οικονομικό να πίνεις μπύρα παρά νερό, όσο απίστευτο και αν ακούγετε. Πράγμα το οποίο και ακολουθήσαμε.

Αυτό το οποίο με ενόχλησε ελαφρός ήταν το γεγονός πως τα πάντα ήταν στα γερμανικά! Δρομολόγια υπόγειου, προειδοποιητικές πινακίδες, μνημεία ακόμα και μέσα στο μουσείο είχε πέντε κατεβατά στα γερμανικά και τρεις γραμμές στα αγγλικά. Στην τηλεόραση εννοείτε πως τα πάντα ήταν μεταγλωττισμένα. Εκτός από κάτι ελεεινά αμερικάνικα reality show που έδειχνε το Mtv. 

Το φοβερό ήταν την πρώτη μέρα που πήγαμε σε ένα εστιατόριο και ζητήσαμε κατάλογο για να παραγγείλουμε. Guess what... όλα στα γερμανικά. Ευτυχώς η σερβιτόρα ήταν εξυπηρετικότατη και καταφέραμε να φάμε. Να σκάσουμε για την ακρίβεια.

Όπως και να έχει η παρέα ήταν φοβερή, το μέρος κορυφαίο και ο χαβαλές ατελείωτος. Όλα αυτά βοήθησαν ελαφρός να γίνει πιο ομαλή η μετάβαση μου στα 30άντα :)

Το ταξίδι αυτό θα μπορούσε να πει κανείς πως με ωρίμασε... ΝΟΤ!

Μόναχο, 15 - 22 Ιουνίου 2008