Ψυχρή λογική (τέτοιο μήνα τέτοια λόγια)

Συζητώντας με ένα φίλο κ πρώην συνάδελφο για τα "παλιά", θυμήθηκα (σπάνιο άλλα συμβαίνει αραιά κ που) ένα σκηνικό στην εταιρία που εργαζόμασταν.

Είχαμε ένα πρόβλημα, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις παρουσιαζόταν κ σε κάποιες πάλι όχι. Δε μπορούσαμε να βγάλουμε άκρη οπότε, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, ζητήσαμε βοήθεια από την εταιρία που υποστηρίζει το συγκεκριμένο μηχάνημα.

Αυτοί πάλι από τη μεριά τους για να μπορέσουν να βρουν τι ακριβώς προκαλεί αυτού του είδους τη συμπεριφορά μας ζήτησαν να καταγράψουμε, με τη βοήθεια κάτι προγραμμάτων, τις δυο περιπτώσεις και να τους τις στείλουμε.

Έτσι και έκανα.
Ονόμασα το ένα αρχείο "σωστό", το άλλο "λάθος" και τα έστειλα.

Μετά από μέρες, με κάλεσε, αρκετά προβληματισμένος, ο άνθρωπος που κοιτούσε την περίπτωσή μας ώστε να την συζητήσουμε γιατί δε μπορούσε να βγάλει άκρη.

Κατόπιν αρκετής κουβέντας και μη βγάζοντας άκρη, φτάνουμε στα αρχεία που του έστειλα, οπού (ο κουτός, άκου τι πήγε κ φαντάστηκε) είχε καταλάβει πως το αρχείο που ονομάζεται "σωστό" έχει την περίπτωση οπού ΔΕΝ υπάρχει πρόβλημα κ το αρχείο που ονομάζεται "λάθος" είναι το πρόβλημα.

"ΟΟΟΟΟοοοοοοοοοοχιιιιι!!!!!!! οχι!!! οχι!
Μας πως είναι δυνατόν να σκεφτείς κάτι τέτοιο;
Αφού εμείς μελετάμε το πρόβλημα!
Οπότε και τα αρχεία έχουν ονομαστεί έχοντας στο μυαλό μου (δε θέλω γέλια) το πρόβλημα. Οπότε τελείως λογικά (ε; ε;) το αρχείο "σωστό" είναι αυτό που περιέχει το πρόβλημα κ το αρχείο "λάθος" είναι αυτό που δεν έχει κανένα απολυτός πρόβλημα!"

Κάποιοι άνθρωποι λένε ιστορίες που τους κυνηγούσαν λιοντάρια ή αποκλειστήκαν σε κάποιο απόμακρο βουνό για μήνες.
Ο συγκεκριμένος διηγείται την παραπάνω ιστορία και ακόμα γελάει.

Use for "unmarried man" in the 19th and 20th centuries

Σταματάει μια μπροστά σου και σε κοιτάει.
Κοιτάει το ρολόι της και σε ξανακοιτάει.
- "Τι ώρα καυλώνει;"

Έχεις την άλλη η οποία κάθεται στα πόδια σου και τρίβει τα βυζιά της στο πρόσωπο σου με αποτέλεσμα να θολώσουν τα γυαλιά σου.
Ξεκινά ένας εσωτερικός διάλογος με τον εαυτό σου μεταξύ των δυο απόψεων αν θα πρέπει να τα βγάλεις ή να τα αφήσεις.
Κάποια στιγμή πετάγεται η απορία η οποία θέτει στο τραπέζι το ερώτημα "Σοβαρά; θέλετε να το λύσουμε ΤΩΡΑ αυτό το θέμα;"

end of an era

Σχεδόν 11 χρόνια.
Για 12 μέρες δε μπορώ να λέω 11 χρόνια, θα πρέπει να βάζω το σχεδόν.
μαλακία.

Timing

Χθες, ένας πρώην συνάδελφος μας προσκάλεσε στο γάμο του. Ένας φίλος παντρεύτηκε πρόσφατα, ένας είναι να παντρευτεί, ένας άλλος περιμένει παιδί και θα επισπεύσει τον γάμο. Μια γνωστή βαπτίζει το δεύτερο παιδί της και ένα από τα πρώτα μεγάλα κολλήματα μου γέννησε το πρώτο της.

και εγώ περιμένω με αγωνία το πότε θα ανοίξει ο ευρωπαϊκός server του age of wulin!

Day 1

Μετά από… όχι και τόσο ώριμη σκέψη αποφάσισα να ξεκινήσω να πηγαινοέρχομαι δουλειά με το ποδήλατο.

Αρχικά άρχισα να ψάχνω στο google maps για τη διαδρομή που δεν θα συμπεριλαμβάνει εθνική. Το αμέσως επόμενο βήμα ήταν να συμβουλευτώ ένα φίλο να μου βγάλει μια σοβαρή διαδρομή.

Άλλαξα τις ρόδες του ποδηλάτου από mountain σε δρόμου, απίστευτη διαφορά. Αγόρασα κράνος και διάφορα μπιχιμπίδια με το πιο βασικό από όλα το αντιανεμικό. Συνεννοήθηκα με τη δουλειά για το που να το αφήνω για να μην ενοχλώ και να είναι κάπως πιο ασφαλές από το να το αφήνω έξω στο δρόμο.

Τα επόμενα 2 Σαββατοκύριακα κάναμε δοκιμαστικές βόλτες. Καταγράψαμε τη διαδρομή στο κινητό του, με μια εφαρμογή που έχει κατεβάσει, για να καλύψουμε την  πιθανότητα να χαθώ. Δεν πολύ δούλεψε.

Η διαδρομή με το αμάξι, όποτε αυτό είναι διαθέσιμο και δεν έχει μποτιλιάρισμα, θέλει κάπου στα 20 λεπτά. Με τα λεωφορείο/μετρό/λεωφορείο κάπου στη 1-1:30 ώρα και με το ποδήλατο 50λεπτά ~ 1 ώρα.

Μετά από μια βδομάδα καθυστέρηση, λόγω καιρού, σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα. Σαν αρχή είπα να ξεκινήσω χαλαρά και να μην κάνω και το πήγαινε και το έλα με το ποδήλατο. Οπότε ξεκίνησα κάπου στη 1 ½ ώρα νωρίτερα να πάρω το παναργό τραμ. Από την παραλία (Π.Φάληρο) μέχρι το μετρό Ν.Κόσμος έκανε κάπου στη μισή ώρα. Το τελευταίο βαγόνι στο οποίο είχα μπει είχε γεμίσει. Όταν φτάσαμε στο Ν.Κόσμο ο κόσμος έκανε τόση ώρα να βγει που παραλίγο να μείνω μέσα. Άρχισε να κάνει τον ήχο που κλείνουν οι πόρτες πριν προλάβουν να μπουν όσοι περίμεναν… μαλακία.

Στο μετρό τα πράγματα δεν ήταν ιδιαίτερα καλύτερα. Πέρασαν δυο συρμοί με το τελευταίο βαγόνι γεμάτο κόσμο που δε μπορούσα να μπω. Ευτυχώς τις πρωινές ώρες η αναμονή είναι 2-3 λεπτά οπότε όλο και κάποιο θα έχει χώρο να μπεις.

Το πρόβλημα με το μετρό είναι πως σου επιτρέπουν να βάλεις το ποδήλατο μόνο στο τελευταίο βαγόνι που έχει χώρο. Αλλά το τελευταίο βαγόνι γεμίζει κόσμο που θέλει να κατέβει στο Σύνταγμα για να αλλάξει γραμμή. Μετά το Σύνταγμα το βαγόνι είναι άδειο. Υπάρχει η σκέψη να κατεβαίνω με το τραμ στο τέρμα αλλά πάλι τα ~45 λεπτά μέχρι εκεί…

Κατέβηκα Σεπόλια και από εκεί 5-10 λεπτά και έφτασα στην εταιρία.

Τις επόμενες 8 ώρες είχα στο μυαλό μου τη διαδρομή της επιστροφής. Κοιτούσα στο χάρτη τη διαδρομή και προσπαθούσα να θυμηθώ κτίρια κλειδιά. Διάλλειμα για φαγητό και επιστροφή στη μελέτη.

Μόλις το ρολόι έδειξε 17:00 άλλαξα ρούχα (κάτι σαν τον Superman ένα πράγμα), το κρανάκι μου και δρόμο.

Η αλήθεια είναι πως είχα λίγο το άγχος της πρώτης φοράς. Δεν είχα ξανακάνει τη διαδρομή βράδυ ούτε μόνος. Είχα και το φωτάκι μου που για κάποιον ηλίθιο λόγο (πες με δρόμοι γεμάτοι λακκούβες και μπαλώματα για τα μπάζα)  αποφάσισε να ξεχαρβαλιαστεί και να δείχνει είτε ψιλά στον ουρανό με τ’ άστρα είτε να φωτίζει τι μπροστινή μου ρόδα, αντί για ευθεία μπροστά. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν πιο προσεκτικός χωρίς να προκαλώ την τύχη μου. Δεν είχα βάλει μουσική για να ακούω τι συμβαίνει γύρω μου. Εντυπωσιάστηκα που δεν άκουσα να μου κορνάρουν τα αυτοκίνητα, βέβαια πάντα μπορείς να ελπίζεις. Επίσης εντυπωσιάστηκα με το αντιανεμικό ειδικά όταν έφτασα στην παραλία που είναι ανοικτά και είχε δυνατό αέρα. Δεν καταλάβαινα τίποτα.

 Το "δύσκολο" κομμάτι της διαδρομής, μετά πιάνεις παραλιακά και το απολαμβάνεις.

Η διαδρομή (16km) ήταν καταπληκτική!

Γύρισα σπίτι γεμάτος ενθουσιασμό και ενέργεια.

Ζεστό μπάνιο.

Διόρθωσα το φωτάκι, ενημέρωσα όσους είχα πει ότι θα έκανα τη διαδρομή σήμερα πως ακόμα ζω και προετοιμασία για αύριο J

Εξομολογήσεις μιας ξανθιάς

Το ξέρω πως μόλις το μάθει θα με βρίσει αλλά το σκηνικό έχει πολύ γέλιο για να μην το γράψω!

Αφορμή της κουβέντας μας στο MSN, οι μελλοντικές γενεές μάλλον θα πρέπει να ανατρέξουν στο wiki για να μάθουν τι ήταν αυτό, είναι μια διαδικασία εκπληκτική διαδικασία που είχα γράψει για το τμήμα μου κάποτε. Μετά ξεκινήσαμε να αναπολούμε αστεία σκηνικά του παρελθόντος μέχρι που...


Ξανθιά says (11:25 πμ):
 αυτό ήταν ύπουλο χτύπημα...σε λίγο θα θυμηθείς και το control panel
Moi says (11:26 πμ):
 what about that?
 δε θυμάμαι
Ξανθιά says (11:26 πμ):
 σοβαρά;
 είχε έρθει ο Α. στο pc μου και μου λέει πάμε control panel και πατάει το κουμπί του start, δεν το πιάνω τι πάτησε και πατάω το control. πατάει start εγώ ctrl κανα δυο-τρεις φορές και κάποια στιγμή μου λέει "τι κάνεις;"
 και του απαντάω
"το ctrl το βρήκα...το panel που είναι;"
Moi says (11:30 πμ):
 χααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ξανθιά says (11:30 πμ):
 τα καλύτερα ξεχνας

ξέσπασμα...

Δε μπορώ να κρατηθώ, θα το πω!

Πριν από κάμποσα χρόνια μας ζητήθηκε από το εμπορικό τμήμα να ξυρίσουμε τα πόδια μιας γάτας και να μη ξαναβγάλει τρίχωμα.
Πήραμε μια από της γάτες και πειραματιστήκαμε πάνω της. Το αποτέλεσμα ήταν να μην είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Το αναλύσαμε σε αυτόν που το ζήτησε και το θέμα έκλεισε.

Μερικά χρόνια μετά που ο άνθρωπος των πωλήσεων άλλαξε η γνώση χάθηκε και ερωτηθήκαμε ξανά αν είναι εφικτό να ξυρίσουμε τα πόδια της γάτας και το τρίχωμα να μη ξαναβγεί.
Προωθήθηκε η απάντηση που είχε δοθεί την πρώτη φορά και έκλεισε ξανά το θέμα.

Ένα χρόνο αργότερα άλλαξε ξανά ο άνθρωπος από τις πωλήσεις και ξύπνησε ξανά η ίδια απορία. Έγινε πάλι η ίδια ερώτηση, προωθήθηκε η απάντηση και έκλεισε για ακόμα μια φορά το θέμα.

Μερικά χρόνια αργότερα και μετά από αρκετές αλλαγές στο ανθρώπινο, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, δυναμικό της εταιρείας ήρθε το εξής αίτημα από το τμήμα που ασχολείται με τους σκύλους .
Πρόκειται να δηλώσουν συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό που ξυρίζουν γάτες και δεν ξαναβγάζουν τρίχωμα, να επιβεβαιώσουμε πως μπορούμε να το κάνουμε.
Η απάντηση μας ήταν πως όπως έχει απαντηθεί και παλαιότερα δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο.
Ζήτησαν να το διερευνήσουμε ξανά.
Τονίσαμε πως η μοριακή δομή της γάτας όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει υποστεί αλλαγές που θα δικαιολογούσαν κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε.
Εκείνη την περίοδο μέσα σε όλες τις αλλαγές μας έφεραν και καινούριο προϊστάμενο στο τμήμα. Το μάτι του έπεσε στο συγκεκριμένο αίτημα και ζήτησε να το διερευνήσουμε. Του εξήγησα όλο το ιστορικό και τον λόγο που δεν έχει νόημα να χάσουμε χρόνο από πιο σημαντικά πράγματα. Μου έκανε νόημα πως το κατανοεί όλο αυτό αλλά να το δούμε ξανά από την αρχή.
Για έναν περίεργο (ΝΟΤ) λόγο την διερεύνηση την ανέλαβε ένας πρώην συνάδελφος του καινούριου προϊστάμενου μαζί με έναν από το τμήμα των σκύλων.
Τέσσερις μήνες μετά ήρθε η ενημέρωση πως μετά από πολλές δοκιμές διαπιστώθηκε πως είναι αδύνατο να ξυρίσουν μια γάτα και να μη ξαναβγεί το τρίχωμα της.

ΕΛΑ ΡΕ, ΣΟΒΑΡΑ?!