Day 1

Μετά από… όχι και τόσο ώριμη σκέψη αποφάσισα να ξεκινήσω να πηγαινοέρχομαι δουλειά με το ποδήλατο.

Αρχικά άρχισα να ψάχνω στο google maps για τη διαδρομή που δεν θα συμπεριλαμβάνει εθνική. Το αμέσως επόμενο βήμα ήταν να συμβουλευτώ ένα φίλο να μου βγάλει μια σοβαρή διαδρομή.

Άλλαξα τις ρόδες του ποδηλάτου από mountain σε δρόμου, απίστευτη διαφορά. Αγόρασα κράνος και διάφορα μπιχιμπίδια με το πιο βασικό από όλα το αντιανεμικό. Συνεννοήθηκα με τη δουλειά για το που να το αφήνω για να μην ενοχλώ και να είναι κάπως πιο ασφαλές από το να το αφήνω έξω στο δρόμο.

Τα επόμενα 2 Σαββατοκύριακα κάναμε δοκιμαστικές βόλτες. Καταγράψαμε τη διαδρομή στο κινητό του, με μια εφαρμογή που έχει κατεβάσει, για να καλύψουμε την  πιθανότητα να χαθώ. Δεν πολύ δούλεψε.

Η διαδρομή με το αμάξι, όποτε αυτό είναι διαθέσιμο και δεν έχει μποτιλιάρισμα, θέλει κάπου στα 20 λεπτά. Με τα λεωφορείο/μετρό/λεωφορείο κάπου στη 1-1:30 ώρα και με το ποδήλατο 50λεπτά ~ 1 ώρα.

Μετά από μια βδομάδα καθυστέρηση, λόγω καιρού, σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα. Σαν αρχή είπα να ξεκινήσω χαλαρά και να μην κάνω και το πήγαινε και το έλα με το ποδήλατο. Οπότε ξεκίνησα κάπου στη 1 ½ ώρα νωρίτερα να πάρω το παναργό τραμ. Από την παραλία (Π.Φάληρο) μέχρι το μετρό Ν.Κόσμος έκανε κάπου στη μισή ώρα. Το τελευταίο βαγόνι στο οποίο είχα μπει είχε γεμίσει. Όταν φτάσαμε στο Ν.Κόσμο ο κόσμος έκανε τόση ώρα να βγει που παραλίγο να μείνω μέσα. Άρχισε να κάνει τον ήχο που κλείνουν οι πόρτες πριν προλάβουν να μπουν όσοι περίμεναν… μαλακία.

Στο μετρό τα πράγματα δεν ήταν ιδιαίτερα καλύτερα. Πέρασαν δυο συρμοί με το τελευταίο βαγόνι γεμάτο κόσμο που δε μπορούσα να μπω. Ευτυχώς τις πρωινές ώρες η αναμονή είναι 2-3 λεπτά οπότε όλο και κάποιο θα έχει χώρο να μπεις.

Το πρόβλημα με το μετρό είναι πως σου επιτρέπουν να βάλεις το ποδήλατο μόνο στο τελευταίο βαγόνι που έχει χώρο. Αλλά το τελευταίο βαγόνι γεμίζει κόσμο που θέλει να κατέβει στο Σύνταγμα για να αλλάξει γραμμή. Μετά το Σύνταγμα το βαγόνι είναι άδειο. Υπάρχει η σκέψη να κατεβαίνω με το τραμ στο τέρμα αλλά πάλι τα ~45 λεπτά μέχρι εκεί…

Κατέβηκα Σεπόλια και από εκεί 5-10 λεπτά και έφτασα στην εταιρία.

Τις επόμενες 8 ώρες είχα στο μυαλό μου τη διαδρομή της επιστροφής. Κοιτούσα στο χάρτη τη διαδρομή και προσπαθούσα να θυμηθώ κτίρια κλειδιά. Διάλλειμα για φαγητό και επιστροφή στη μελέτη.

Μόλις το ρολόι έδειξε 17:00 άλλαξα ρούχα (κάτι σαν τον Superman ένα πράγμα), το κρανάκι μου και δρόμο.

Η αλήθεια είναι πως είχα λίγο το άγχος της πρώτης φοράς. Δεν είχα ξανακάνει τη διαδρομή βράδυ ούτε μόνος. Είχα και το φωτάκι μου που για κάποιον ηλίθιο λόγο (πες με δρόμοι γεμάτοι λακκούβες και μπαλώματα για τα μπάζα)  αποφάσισε να ξεχαρβαλιαστεί και να δείχνει είτε ψιλά στον ουρανό με τ’ άστρα είτε να φωτίζει τι μπροστινή μου ρόδα, αντί για ευθεία μπροστά. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν πιο προσεκτικός χωρίς να προκαλώ την τύχη μου. Δεν είχα βάλει μουσική για να ακούω τι συμβαίνει γύρω μου. Εντυπωσιάστηκα που δεν άκουσα να μου κορνάρουν τα αυτοκίνητα, βέβαια πάντα μπορείς να ελπίζεις. Επίσης εντυπωσιάστηκα με το αντιανεμικό ειδικά όταν έφτασα στην παραλία που είναι ανοικτά και είχε δυνατό αέρα. Δεν καταλάβαινα τίποτα.

 Το "δύσκολο" κομμάτι της διαδρομής, μετά πιάνεις παραλιακά και το απολαμβάνεις.

Η διαδρομή (16km) ήταν καταπληκτική!

Γύρισα σπίτι γεμάτος ενθουσιασμό και ενέργεια.

Ζεστό μπάνιο.

Διόρθωσα το φωτάκι, ενημέρωσα όσους είχα πει ότι θα έκανα τη διαδρομή σήμερα πως ακόμα ζω και προετοιμασία για αύριο J

Εξομολογήσεις μιας ξανθιάς

Το ξέρω πως μόλις το μάθει θα με βρίσει αλλά το σκηνικό έχει πολύ γέλιο για να μην το γράψω!

Αφορμή της κουβέντας μας στο MSN, οι μελλοντικές γενεές μάλλον θα πρέπει να ανατρέξουν στο wiki για να μάθουν τι ήταν αυτό, είναι μια διαδικασία εκπληκτική διαδικασία που είχα γράψει για το τμήμα μου κάποτε. Μετά ξεκινήσαμε να αναπολούμε αστεία σκηνικά του παρελθόντος μέχρι που...


Ξανθιά says (11:25 πμ):
 αυτό ήταν ύπουλο χτύπημα...σε λίγο θα θυμηθείς και το control panel
Moi says (11:26 πμ):
 what about that?
 δε θυμάμαι
Ξανθιά says (11:26 πμ):
 σοβαρά;
 είχε έρθει ο Α. στο pc μου και μου λέει πάμε control panel και πατάει το κουμπί του start, δεν το πιάνω τι πάτησε και πατάω το control. πατάει start εγώ ctrl κανα δυο-τρεις φορές και κάποια στιγμή μου λέει "τι κάνεις;"
 και του απαντάω
"το ctrl το βρήκα...το panel που είναι;"
Moi says (11:30 πμ):
 χααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ξανθιά says (11:30 πμ):
 τα καλύτερα ξεχνας

ξέσπασμα...

Δε μπορώ να κρατηθώ, θα το πω!

Πριν από κάμποσα χρόνια μας ζητήθηκε από το εμπορικό τμήμα να ξυρίσουμε τα πόδια μιας γάτας και να μη ξαναβγάλει τρίχωμα.
Πήραμε μια από της γάτες και πειραματιστήκαμε πάνω της. Το αποτέλεσμα ήταν να μην είναι εφικτό κάτι τέτοιο. Το αναλύσαμε σε αυτόν που το ζήτησε και το θέμα έκλεισε.

Μερικά χρόνια μετά που ο άνθρωπος των πωλήσεων άλλαξε η γνώση χάθηκε και ερωτηθήκαμε ξανά αν είναι εφικτό να ξυρίσουμε τα πόδια της γάτας και το τρίχωμα να μη ξαναβγεί.
Προωθήθηκε η απάντηση που είχε δοθεί την πρώτη φορά και έκλεισε ξανά το θέμα.

Ένα χρόνο αργότερα άλλαξε ξανά ο άνθρωπος από τις πωλήσεις και ξύπνησε ξανά η ίδια απορία. Έγινε πάλι η ίδια ερώτηση, προωθήθηκε η απάντηση και έκλεισε για ακόμα μια φορά το θέμα.

Μερικά χρόνια αργότερα και μετά από αρκετές αλλαγές στο ανθρώπινο, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, δυναμικό της εταιρείας ήρθε το εξής αίτημα από το τμήμα που ασχολείται με τους σκύλους .
Πρόκειται να δηλώσουν συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό που ξυρίζουν γάτες και δεν ξαναβγάζουν τρίχωμα, να επιβεβαιώσουμε πως μπορούμε να το κάνουμε.
Η απάντηση μας ήταν πως όπως έχει απαντηθεί και παλαιότερα δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο.
Ζήτησαν να το διερευνήσουμε ξανά.
Τονίσαμε πως η μοριακή δομή της γάτας όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει υποστεί αλλαγές που θα δικαιολογούσαν κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε.
Εκείνη την περίοδο μέσα σε όλες τις αλλαγές μας έφεραν και καινούριο προϊστάμενο στο τμήμα. Το μάτι του έπεσε στο συγκεκριμένο αίτημα και ζήτησε να το διερευνήσουμε. Του εξήγησα όλο το ιστορικό και τον λόγο που δεν έχει νόημα να χάσουμε χρόνο από πιο σημαντικά πράγματα. Μου έκανε νόημα πως το κατανοεί όλο αυτό αλλά να το δούμε ξανά από την αρχή.
Για έναν περίεργο (ΝΟΤ) λόγο την διερεύνηση την ανέλαβε ένας πρώην συνάδελφος του καινούριου προϊστάμενου μαζί με έναν από το τμήμα των σκύλων.
Τέσσερις μήνες μετά ήρθε η ενημέρωση πως μετά από πολλές δοκιμές διαπιστώθηκε πως είναι αδύνατο να ξυρίσουν μια γάτα και να μη ξαναβγεί το τρίχωμα της.

ΕΛΑ ΡΕ, ΣΟΒΑΡΑ?!

...2011

Αυτό που βλέπω είναι πως ζούμε μια υπέροχη εποχή εξερεύνησης, ανακαλύψεων και αλλαγών τόσο σε τομείς της τεχνολογίας και εφαρμογής της στην καθημερινότητα όσο και στη μελέτη του περιβάλλοντος που ζούμε.
Αλλά το πιο άχρηστο πράγμα που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος έχει καταφέρει να το σκεπάσει και να βλέπουμε μόνο ένα άσχημο και μίζερο σεντόνι.

Validation

Από τα πιο όμορφα ταινιάκια μικρού μήκους που έχω δει.

Μακαρόνια

Κάθε φορά που μαγειρεύω μακαρόνια γελάω γιατί μου έρχεται στο μυαλό (το κενό πίσω από τη μύτη μου) ένα μάθημα χημείας στο φροντιστήριο.

Ήμασταν στο κεφάλαιο που μαθαίναμε για τα διαλύματα και ο δάσκαλος κάποια στιγμή μας έφερε σαν παράδειγμα τα μακαρόνια και συγκεκριμένα ρωτάει:
- "Ποιος ξέρει γιατί ανακατεύουμε τα μακαρόνια;"
Η αντίδραση μου ήταν άμεση. Μόλις η ερώτηση έφτασε στο αυτί σηκώθηκε το χέρι, κάτι σαν το σφυράκι στο πόδι. Εξάλλου ποιος άλλος θα το γνώριζε εκτός από εμένα που είχα ήδη μια καλή εμπειρία στη μαγειρική;
Μαγεμένος ο δάσκαλος από τον ενθουσιασμό και τη σιγουριά στο βλέμμα μου, κάνει νόημα να απαντήσω.
- "Για να μη κολλήσουν!"

Δεν τους έμεινε άντερο στην αίθουσα από τα γέλια και προφανώς δεν ήταν η απάντηση που περίμενε ο δάσκαλος.

Moments to remember

Τον τελευταίο καιρό είχε φαγωθεί μια φίλη, κολλημένη με τον Harry Potter, να πάμε να δούμε την τελευταία ταινία μόλις βγει.
Δεν είχα καθόλου όρεξη να το δω. Χαμένος χρόνος. Εκτός από τις 2 πρώτες ταινίες (αν θυμάμαι καλά) τις άλλες τις βαριόμουνα. Εκτός των άλλων με είχε ξενερώσει το σκηνικό με τα ραβδάκια. Δώσε στο λαό ράβδους ή ας βγαίνει η ενέργεια από τα δάκτυλά τους… κινέζικα ξυλάκια βρήκε? Το βασικότερο πρόβλημα ήταν πως στο Deathly Hallows: Part 1 περίμενα πως και πώς να τελειώσει το μαρτύριο (ταινία). Μπορεί στο βιβλίο να είχε πολύ καλή περιγραφή των συναισθημάτων (lucky guess) που υπήρχαν αλλά στην ταινία καμία σχέση.
Οπότε είχα πάει πολύ αρνητικά προκατειλημμένος απλά και μόνο για να δούμε πια αυτό το φινάλε (σίγουρος πως πεθάνει και θα ηρεμίσουμε).

Σε μια σκηνή της ταινίας είχε ένα μονόλογο του «κακού» όπου πρόσεξα πως μιλούσε πολύ αρρργγγαααά. Σε άλλο σημείο της ταινίας ένας άλλος από την ομάδα των «κακών» ξεκίνησε να μιλάει και του πήρε 3 χρόνια να πει δυο λέξεις. Κάπου εκεί γύρισα στον διπλανό μου και του έκανα την παρατήρηση πως όποιος μιλάει αργά είναι «κακός», στην περίπτωση που είχε μπερδευτεί.
Όταν σε κάποια στιγμή ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Οι δύο προηγούμενοι ξεκίνησαν έναν διάλογο που όπως πρόλαβα να πω πριν πεθάνω, από τα γέλια, ήταν ο πιο αργός διάλογος στην ιστορία του κινηματογράφου! Δυστυχώς δεν γέλασα δυνατά για να ξεδώσω και να λήξει με μερικά καντήλια από τους τριγύρω. Στην προσπάθεια μου να πνίξω το γέλιο έβγαινε ένας συνεχόμενος ήχος σαν να σφάζουν φιμωμένο γουρούνι. Έριξα μια ματιά στον διπλανό μου με την ελπίδα να με κοιτάει με αυστηρό βλέμμα ώστε να σοβαρευτώ. Προσπαθούσε να σταματήσει τα δάκρυα από τα γέλια.

Ναι, έχετε δίκιο αν με βρίζετε επειδή κάτι τέτοια άτομα συνήθως χαλάνε τις ταινίες στον κινηματογράφο αλλά... ήταν μια από αυτές τις στιγμές.