Αυτό που βλέπω είναι πως ζούμε μια υπέροχη εποχή εξερεύνησης, ανακαλύψεων και αλλαγών τόσο σε τομείς της τεχνολογίας και εφαρμογής της στην καθημερινότητα όσο και στη μελέτη του περιβάλλοντος που ζούμε.
Αλλά το πιο άχρηστο πράγμα που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος έχει καταφέρει να το σκεπάσει και να βλέπουμε μόνο ένα άσχημο και μίζερο σεντόνι.
Πέμπτη, Οκτωβρίου 27, 2011
Παρασκευή, Οκτωβρίου 21, 2011
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2011
Μακαρόνια
Κάθε φορά που μαγειρεύω μακαρόνια γελάω γιατί μου έρχεται στο μυαλό (το κενό πίσω από τη μύτη μου) ένα μάθημα χημείας στο φροντιστήριο.
Ήμασταν στο κεφάλαιο που μαθαίναμε για τα διαλύματα και ο δάσκαλος κάποια στιγμή μας έφερε σαν παράδειγμα τα μακαρόνια και συγκεκριμένα ρωτάει:
- "Ποιος ξέρει γιατί ανακατεύουμε τα μακαρόνια;"
Η αντίδραση μου ήταν άμεση. Μόλις η ερώτηση έφτασε στο αυτί σηκώθηκε το χέρι, κάτι σαν το σφυράκι στο πόδι. Εξάλλου ποιος άλλος θα το γνώριζε εκτός από εμένα που είχα ήδη μια καλή εμπειρία στη μαγειρική;
Μαγεμένος ο δάσκαλος από τον ενθουσιασμό και τη σιγουριά στο βλέμμα μου, κάνει νόημα να απαντήσω.
- "Για να μη κολλήσουν!"
Δεν τους έμεινε άντερο στην αίθουσα από τα γέλια και προφανώς δεν ήταν η απάντηση που περίμενε ο δάσκαλος.
Ήμασταν στο κεφάλαιο που μαθαίναμε για τα διαλύματα και ο δάσκαλος κάποια στιγμή μας έφερε σαν παράδειγμα τα μακαρόνια και συγκεκριμένα ρωτάει:
- "Ποιος ξέρει γιατί ανακατεύουμε τα μακαρόνια;"
Η αντίδραση μου ήταν άμεση. Μόλις η ερώτηση έφτασε στο αυτί σηκώθηκε το χέρι, κάτι σαν το σφυράκι στο πόδι. Εξάλλου ποιος άλλος θα το γνώριζε εκτός από εμένα που είχα ήδη μια καλή εμπειρία στη μαγειρική;
Μαγεμένος ο δάσκαλος από τον ενθουσιασμό και τη σιγουριά στο βλέμμα μου, κάνει νόημα να απαντήσω.
- "Για να μη κολλήσουν!"
Δεν τους έμεινε άντερο στην αίθουσα από τα γέλια και προφανώς δεν ήταν η απάντηση που περίμενε ο δάσκαλος.
Παρασκευή, Ιουλίου 15, 2011
Moments to remember
Τον τελευταίο καιρό είχε φαγωθεί μια φίλη, κολλημένη με τον Harry Potter, να πάμε να δούμε την τελευταία ταινία μόλις βγει.
Δεν είχα καθόλου όρεξη να το δω. Χαμένος χρόνος. Εκτός από τις 2 πρώτες ταινίες (αν θυμάμαι καλά) τις άλλες τις βαριόμουνα. Εκτός των άλλων με είχε ξενερώσει το σκηνικό με τα ραβδάκια. Δώσε στο λαό ράβδους ή ας βγαίνει η ενέργεια από τα δάκτυλά τους… κινέζικα ξυλάκια βρήκε? Το βασικότερο πρόβλημα ήταν πως στο Deathly Hallows: Part 1 περίμενα πως και πώς να τελειώσει το μαρτύριο (ταινία). Μπορεί στο βιβλίο να είχε πολύ καλή περιγραφή των συναισθημάτων (lucky guess) που υπήρχαν αλλά στην ταινία καμία σχέση.
Οπότε είχα πάει πολύ αρνητικά προκατειλημμένος απλά και μόνο για να δούμε πια αυτό το φινάλε (σίγουρος πως πεθάνει και θα ηρεμίσουμε).
Σε μια σκηνή της ταινίας είχε ένα μονόλογο του «κακού» όπου πρόσεξα πως μιλούσε πολύ αρρργγγαααά. Σε άλλο σημείο της ταινίας ένας άλλος από την ομάδα των «κακών» ξεκίνησε να μιλάει και του πήρε 3 χρόνια να πει δυο λέξεις. Κάπου εκεί γύρισα στον διπλανό μου και του έκανα την παρατήρηση πως όποιος μιλάει αργά είναι «κακός», στην περίπτωση που είχε μπερδευτεί.
Όταν σε κάποια στιγμή ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Οι δύο προηγούμενοι ξεκίνησαν έναν διάλογο που όπως πρόλαβα να πω πριν πεθάνω, από τα γέλια, ήταν ο πιο αργός διάλογος στην ιστορία του κινηματογράφου! Δυστυχώς δεν γέλασα δυνατά για να ξεδώσω και να λήξει με μερικά καντήλια από τους τριγύρω. Στην προσπάθεια μου να πνίξω το γέλιο έβγαινε ένας συνεχόμενος ήχος σαν να σφάζουν φιμωμένο γουρούνι. Έριξα μια ματιά στον διπλανό μου με την ελπίδα να με κοιτάει με αυστηρό βλέμμα ώστε να σοβαρευτώ. Προσπαθούσε να σταματήσει τα δάκρυα από τα γέλια.
Ναι, έχετε δίκιο αν με βρίζετε επειδή κάτι τέτοια άτομα συνήθως χαλάνε τις ταινίες στον κινηματογράφο αλλά... ήταν μια από αυτές τις στιγμές.
Σάββατο, Μαΐου 21, 2011
What if...
Αν ήμουνα από έναν άλλο πλανήτη και έκοβα βόλτες με το διαστημόπλοιο του πατέρα μου κοντά στον μπλε πλανήτη, θα πλησίαζα και θα έστηνα "αυτί" να ακούσω τι συμβαίνει.
Θα μάθαινα για φτώχια, πείνα, έλλειψη νερού σε έναν πλανήτη γεμάτο από αυτό, μπεζ πλάσματα που εκμεταλλεύονται το ένα το άλλο, συμπλοκές μεταξύ τους που καταλήγουν σε κόκκινες λίμνες, ασυνεννοησία σε κοινά προβλήματα, δολοφονία άλλων ειδών ζωής στον πλανήτη, καταστροφή του πλανήτη από τους ίδιους...
Θα διακτίνιζα στο σκάφος μου να δοκιμάσω ένα μπουκάλι από την πολύ διαφημιζόμενη coca cola, εφόσον πρώτα θα το είχα αδειάσει από το αηδιαστικό μαύρο υγρό.
Έπειτα θα έβγαζα τον συρρικνωτή πλανητών τσέπης από το μπουφάν μου και θα άλλαζα το μέγεθος του πλανήτη σε ανάλογο με μιας μπίλιας. Με τα δυο μου δάκτυλα θα τον πίεζα τόσο ώστε να γίνει θρύψαλα. Ύστερα θα πέταγα τις σκόνες στον ήλιο για να χαθεί κάθε ιδέα σκουπιδιού.
Μια χαψιά την τελευταία μπουκιά μπουκαλιού και σφαίρα για σπίτι να προλάβω να βγάλω τη γιαγιά βόλτα για κατούρημα.
Θα μάθαινα για φτώχια, πείνα, έλλειψη νερού σε έναν πλανήτη γεμάτο από αυτό, μπεζ πλάσματα που εκμεταλλεύονται το ένα το άλλο, συμπλοκές μεταξύ τους που καταλήγουν σε κόκκινες λίμνες, ασυνεννοησία σε κοινά προβλήματα, δολοφονία άλλων ειδών ζωής στον πλανήτη, καταστροφή του πλανήτη από τους ίδιους...
Θα διακτίνιζα στο σκάφος μου να δοκιμάσω ένα μπουκάλι από την πολύ διαφημιζόμενη coca cola, εφόσον πρώτα θα το είχα αδειάσει από το αηδιαστικό μαύρο υγρό.
Έπειτα θα έβγαζα τον συρρικνωτή πλανητών τσέπης από το μπουφάν μου και θα άλλαζα το μέγεθος του πλανήτη σε ανάλογο με μιας μπίλιας. Με τα δυο μου δάκτυλα θα τον πίεζα τόσο ώστε να γίνει θρύψαλα. Ύστερα θα πέταγα τις σκόνες στον ήλιο για να χαθεί κάθε ιδέα σκουπιδιού.
Μια χαψιά την τελευταία μπουκιά μπουκαλιού και σφαίρα για σπίτι να προλάβω να βγάλω τη γιαγιά βόλτα για κατούρημα.
Παρασκευή, Απριλίου 01, 2011
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 21, 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)