Διαβάζεις αυτό:
«Αθήνα
Δεκατρείς ασθενείς ιδιωτικής κλινικής των Σερρών, που είχαν υποβληθεί σε εγχείρηση καταρράκτη, μεταφέρθηκαν σε δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης με γενικευμένη ενδοοφθαλμίτιδα. Οι ασθενείς κινδυνεύουν με ολική τύφλωση.»
Από εδώ
και μετά το μάτι σου πέφτει στον τίτλο :
Από εδώ
Σοβαρά τώρα...
Ποια είναι η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό σας;
Σταματάω να διαβάζω ειδήσεις... Πάω πίσω στα comics μου.
«Σοκ στη Τουρκία. Ο 37χρονος Ibrahim Halil Acaba υπέστη καρδιακή προσβολή. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό του. Έτσι η οικογένειά του κίνησε τις διαδικασίες για την κηδεία του. Όταν ολοκληρώθηκε η ταφή έφυγαν και επέστρεψαν την επόμενη μέρα για να προσευχηθούν.
Τότε άκουσαν κάποιον να φωνάζει απεγνωσμένα βοήθεια. Όταν συνειδητοποίησαν πως η φωνή έβγαινε μέσα από τον τάφο, έντρομοι φώναξαν τον επιμελητή του νεκροταφείου. Άνοιξαν λοιπόν τον τάφο και είδαν το ''πτώμα'' σε καθιστή θέση να κλαίει και να τρέχει αίμα από τη μύτη του.
Ο άτυχος άντρας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί διαπίστωσαν για ακόμη μια φορά τον θάνατό του. Έτσι λοιπόν τον κήδεψαν για δεύτερη φορά!»
από εδώ.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν το διάβασα ήταν ο μικρός γιος του που πηγαίνει στο σχολείο και λέει: «κυρία δε διάβασα, κηδεύαμε τον πατέρα μου».
Την επόμενη μέρα: «κυρία δε διάβασα, κηδεύαμε τον πατέρα μου».
Μη το σχολιάσετε… ξέρω… :P
Την περασμένη Παρασκευή μου συνέβη κάτι που συνήθως βλέπεις στα καρτούν στην τηλεόραση.
Είχαμε βγει με την παρέα και πίναμε. Η παρέα καλή, η σερβιτόρα ευχάριστη, υπήρχε ένας χαβαλές στην ατμόσφαιρα.
Φύγαμε λίγο πριν κλείσει το μαγαζί και κάποιοι συνεχίσαμε σε ένα άλλο μπαράκι.
Εκεί πετύχαμε τρία παλικάρια που γιόρταζαν την απόλυσή τους από το στρατό.
Είχαν μπροστά τους τις μπύρες και κάθε τόσο χτυπούσαν και μια γύρα σφηνάκια. Μας κέρασαν και εμάς μια γύρα. Μετά είπαμε να τσουγκρίσουμε τις μπύρες μας και εκεί ήταν που το ένα από τα παλικάρια πίστευε πως τα ποτήρια είναι φτιαγμένα από… μέταλλο;
Πήρε φόρα και το χτυπάει στο δικό μου όπου μένω εγώ να κρατάω ένα χερούλι με λίγο γυαλί. Τα υπόλοιπα ήταν χυμένα κάπου στο μπαρ του μαγαζιού.
Είμαστε με την παρέα σε μια μπυραρία πίνουμε, τσιμπολογάμε και τα λέμε.
Κάποια στιγμή η κουβέντα έρχεται στο διάβασμα των χαρτιών και τα ταρώ.
Μετά από αρκετή ώρα μπλα μπλα τίθεται το ερώτημα από τον άπιστο που προσπαθεί να καταλάβει προς την ειδήμονα κοπέλα.
"..ωραία όλα αυτά αλλά δε μπορώ να καταλάβω, πως γίνεται τα χαρτιά να είναι στη σωστή θέση για το κάθε άτομο που σκευτεσαι. Άμα θέλεις να ρίξεις τα χαρτιά για κάποιον που απατάει την κοπέλα του θα πρέπει το χαρτί να πάει πάνω πάνω. Αν όμως αλλάξεις γνώμη και τα ρίξεις για κάποιον άλλο τα τραπουλόχαρτα γνωρίζουν και τοποθετούντε στην αντίστοιχή θέση; Πως δουλεύει αυτό;"
"κοίτα να δεις" του απαντάει με σοβαρό ύφος "τα χαρτιά έχουν δυνάμεις. Όταν τα ανακατεύω νιώθω, σαν να ακούω ένα .. μμμμ μμμμμ ..."
"Καλά, και εγώ όταν πίνω ακούω διάφορα αλλά δε λέω πως έχει δυνάμεις το Haig"